تالاب پریشان و علاقه ی همگانی به تخریب
ساعت ٩:٢٧ ‎ب.ظ روز ٢ اسفند ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

من ، عمیقا معتقد شده ام که « دولت - ملت »‌ ایران برای پیشرفت روزمره ( و نه پایدار که اصلا به دنبالش نیست) و گذران معیشت ، راهی جز فشار آوردن بر منابع طبیعی و بهره کشی بی رحمانه از محیط زیست نمی شناسد . تبدیل جنگل ها و مراتع و تالاب ها و زمین های کشاورزی به عرصه های ساخت و ساز ، و بدل شدن کل کشور به «کارگاه ساختمانی» (به قول آقای احمدی نژاد که جزو کارنامه ی "پر افتخار" دولت نهم در روزهای دهه ی فجر اعلام کرد) ... نه حاصل اشتباه کاری یکی دو مدیر دولتی یا بی راهه رفتن عده ی معدودی سودجو ، بلکه نتیجه ی عزم جزم مجموعه ی دولت و علاقه ی فراگیر ملت به خوردن از خوان نعمت طبیعی است . آن چه در این میان فراموش شده ، فردا ( دقیقا همین فردا و نه حتی آتیه ی نسل بعد ) است ؛ ما ، سرزمینی سوخته را به خود و فرزندان مان تحویل خواهیم داد .

خبری در مورد راه سازی در محدوده ی تالاب حفاظت شده ی پریشان ، و امضای طومار بیست متری از سوی مردم در حمایت از این کار را در روزنامه ی اعتماد بخوانید .

همچنین می توانید یادداشت مژگان جمشیدی در این مورد را در اینجا بخوانید .

و خبری دیگر درباره ی اثر سد سازی بر خشک شدن تالاب ها ، در اینجا .