درختان کهن را حفظ کنیم!
ساعت ٤:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۸ اسفند ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی

عباس محمدی: این روزها ، باز سر و صدای شهرداری ها و اداره های منابع طبیعی بلند شده که « هفته ی منابع طبیعی » است  و درخت می کاریم ، سال گذشته چنان کردیم ، و امسال چنین می کنیم . اما ، آقایان به ندرت می گویند که چه بر سر درختان کهن سال و جنگل های « موزه ای » مملکت آوردیم ، و با باغ های دیرینه ی شهر چه معامله ای کردیم .

به زبان می آید که فلان درخت حدود هشتاد سال دارد ... این یعنی آن گاه که پدر شما ( اگر که فردی میان سال باشید ) هنوز پا به جهان نگذاشته بود ، این درخت وجود داشته است ! و زمانی که می گوییم بهمان درخت چهارصد ساله است ، یعنی در زمان صفویه کاشته شده است ! و درخت هزار ساله ، یعنی درختی که با فردوسی معاصر بوده است !



 

یک تکه کاغذ کوچک به عنوان تمبر ، اگر هفتاد – هشتاد ساله باشد ، در بهترین آلبوم ها جای می گیرد و به بهترین شکل نگهداری می شود و بسیار باارزش قلمداد می شود ؛ پس موجود زنده ای که ده ها و صدها سال عمر دارد و بسی مفیدتر از یک تمبر مرده است ، چقدر پر بها است ؟! فقط کمی تفکر لازم است تا به ارزش درختان دیرزی پی ببریم ... . بیاییم  آن ها را دریابیم ، طوقه شان را از سنگ و سیمان و اسفالت آزاد کنیم ، و آن ها را فدای ساختمان سازی های بی ملاحظه نکنیم .

به عکس های زیر بنگرید ؛ آیا این درختان چند صد ساله شایسته ی چنین رفتاری هستند ؟!