قالیباف و حاجی قوام (2)
ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ٢٠ اسفند ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

 اما ... مجلس آرایی و سخن پردازی اگر به کلی بیگانه با کارکرد باشد ، آن را باید مردم فریبی و یا با یک درجه تخفیف ، خودنمایی برای جلب رای دانست . در فضای شهر تهران کدام شاخص زیست محیطی در سه سال و نیم گذشته بهبود یافته که شهرداری بتواند با استناد به آن خود را حامی محیط زیست قلمداد کند ؟! مهم ترین و فاجعه بارترین معضل محیط زیستی تهران ، آلودگی هوا است که از سه سال پیش تا کنون همچنان رو به افزایش بوده و  در این مورد در روزنامه ی همشهری ( ارگان شهرداری ) 29 دی 87 نوشته شد که « در سه سال گذشته ، فقط 63 روز هوای سالم در تهران داشته ایم » . آب تهران چنان به نیترات ها و دیگرآلاینده ها آلوده شده که سر و صدای شورای شهر و دیگران درآمده است . خاک های سطحی و عمقی تهران همچنان با انواع پساب ها و سم ها و مواد نفتی آلوده می شود . حریم شهر ، چه به دلیل افزایش حومه ی شهرهای نزدیک به تهران و چه به دلیل ناتوانی شهرداری در جلوگیری از ساخت و ساز نهادهای گوناگون ، در سه سال و نیم گذشته با آهنگی شدید تر از گذشته ، نقض شده است . وعده ی برخورد با سیصد و پنج هزار (!) مورد تخلف ساختمانی در ارتفاعات شمال تهران و تخریب این واحدها ( همشهری 30 / 7/ 85 ) عملی نشد و نه تنها یکی از این ساختمان ها تخریب نشد ، بلکه ساخت و ساز در این محدوده ادامه یافت ، و حتی شهری سازی محیط کوهستان با پروژه هایی مانند پیاده رو سازی در دارآباد و گسترده تر شدن دامنه ی فعالیت های تله کابین توچال و ساخت  بندهای بی شمار در مسیر رودخانه ها و جویبارها و آبخیزهای شمال تهران ابعاد بی سابقه یافت .


اگر تشدید این معضل ها را به دلیل فعل یا ترک فعل دستگاه هایی جز شهرداری بدانیم ، تجاوز گسترده به پارک های جنگلی لویزان ، سرخه حصار ، چیتگر ، خرگوش دره برای جاده سازی ؛ تخریب بخش هایی از پارک های شهری مانند پارک ملت ( برای ساخت سینما و پارکینگ ) ، پارک لاله ( برای ایستگاه آتش نشانی ) ، پارک دانشجو ( برای ایستگاه مترو ) ... ؛  حذف فضای سبز حاشیه ای و میانی بسیاری از خیابان ها مانند آزادی ، چمران ، میدان ولیعصر ، محله هایی از نارمک ، بزرگ راه بابایی ، کمربندی آزادگان ؛ استمرار تبدیل باغ ها و باغچه های تهران ( به ویژه در شمیران ) به ساختمان ؛ و ... نتیجه ی مستقیم کارکرد شهرداری بوده است . به جرات می توان گفت که در هیچ یک از ادوار شهرداری تهران ، مانند دوره ی قالیباف ، حرمت پارک ها و فضای سبز شهری این چنین شکسته نشده بوده است . حتی اگر آمار شهرداری را بپذیریم که سرانه ی فضای سبز تهران در این سه سال افزایش یافته ، اما مشاهده ی مستقیم نشان می دهد که در بافت اصلی شهر – جایی که بیشترین جمعیت را در خود جا داده ، و نه در حاشیه – فضای سبز سرانه به دلیل افزایش جمعیت و بیشتر شدن واحدهای ساختمانی و تخریب فضاهای سبز پیشین ، کم تر شده است .

به جز افزایش فضای سبز ، قالیباف در سخنان خود در همایش 19 اسفند ، به تلاش شهرداری برای بازیافت زباله های تهران اشاره کرد . واقعیت اما این است که هنوز حتی ده درصد زباله های شهری بازیافت نمی شود ، و قدر مطلق زباله ها نیز به دلیل افزایش جمعیت ناشی از مهاجرت و توالد ، بیشتر شده است و شهرداری تهران هیچ فعالیتی در زمینه های پایه ، مانند فرهنگ سازی برای کنترل جمعیت یا الزام تولید کنندگان کالاهای با دور ریز بسیار ( مانند نوشابه ) نداشته است .

در مورد بهبود وسایل حمل و نقل همگانی ، به نظر می رسد که گسترش مترو در دوره ی قالیباف بسیار بیشتر از گذشته بوده ، اما اگر حجم عظیمی از درآمد شهر صرف اتوبان سازی یا کندن جدول ها و پیاده روها ، و بازسازی پر هزینه و کم دوام آن ها نمی شد ، حتما می شد که این گسترش بیشتر باشد . در طرح اتوبوس های بی. آر. تی. به جای نابود سازی باغچه های کنار خیابان برای درست کردن خط ویژه ،  می بایست با کم کردن فضای عبور خودروهای شخصی راهی برای اتوبوس ها باز می شد .

 

ادامه دارد .