دماوند ، نماد ایران و نماد آن چه بر ایران می گذرد!
ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ روز ٢۸ تیر ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

گزارشی از طرح راه سازی در دماوند

در ٧-۶ روز گذشته ،موضوع «اسفالت کردن دماوند» بزرگ ترین دغدغه ی دوستداران محیط های کوهستانی بوده است .  خبر این را که استانداری مازندران  در تدارک چنین کاری است ، از حدود دو سال پیش داشتیم . در سفر اول آقای احمدی نژاد به مازندران ،درمیان انبوه مصوبه های هیات دولت ، دو سه مورد هم مستقیما به کوهستان  مربوط می شد ؛ یکی همین طرح «اصلاح» راهی که از جاده ی پلور - رینه به «گوسفندسرای احسان» می رود ، و یکی هم اختصاص صد و پنجاه میلیون تومان به ساخت سه پناهگاه کوه نوردی در مازندران . هر دوی این مصوبه ها جز آسیب رسانی به محیط کوهستان ، هیچ نتیجه ای نمی توانست داشته باشد .

در سه شنبه ی گذشته ،ما که هنوز منطقه را از نزدیک ندیده بودیم ،بر پایه ی شنیده ها از دوستان و نامه ی فدراسیون کوه نوردی (اینجا) نامه ای به سازمان میراث فرهنگی نوشتیم (در اینجا بخوانید) و در آن اشاره کردیم که به دلیل ثبت دماوند در فهرست آثار ملی ، هرگونه عملیات در حریم آن باید با ملاحظات خاص و با نظر سازمان میراث فرهنگی باشد . توضیح این که دماوند در تیر ماه سال ٨٧ به عنوان نخستین اثر طبیعی در فهرست آثار ملی سازمان قرار گرفت و محدوده ی آن هم از تراز تقریبی ٢٢٠٠ متر است . دیده بان کوهستان از چند سال پیش از آن پیشنهاد ثبت دماوند را داده بود و در مراسم اعلام رسمی این ثبت هم با سازمان میراث فرهنگی مشارکت داشت .

چون بیم آن داشتیم که تا آقایان در دستگاه های مسوول حفاظت دماوند به خود آیند ، کارفرما و پیمانکار پروژه ی راه سازی کار خود را تمام کنند (!) روز پنج شنبه ٢۵ تیر به منطقه رفتیم و  ضمن بازدید عملیات از نزدیک ، با چندین نفر گفتگو کردیم . دومین نامه ی ما به سازمان میراث (در اینجا) ، پس از این سفر نوشته شد . هم زمان با این کارها ، تماس های تلفنی متعدد با روزنامه نگاران و گزارش گران خبرگزاری ها داشتیم . پاره ای از تماس ها از سوی آن رسانه ها بود و پاره ای دیگر از سوی ما . 

(ادامه دارد)