همایش میدان میشان، و پناهگاه سازی
ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱٧ مهر ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

 

                                                                                                 

در روز جمعه 17 مهر88  کوه نوردان همدان، به مناسبت سالگرد افتتاح پناهگاه میدان میشان،

در این پناهگاه جمع شدند.

بیش از چهل سال از روزهایی می گذرد که شور و شوق انجام «کار جمعی» در میان کوه نوردان، و کاردانی و همراهی یکی دو مدیر میانی، سبب ساخت پناهگاه میدان میشان در الوند همدان شد. در آن زمان، فقط کوه توچال در شمال بزرگ  ترین شهر کشور (تهران) پناهگاه داشت(اسپید کمر و شیرپلا)، و در دیگر کوه های کشور چنین بناهایی به چشم نمی خورد.


امروز، سالگرد ساخت پناهگاه میدان میشان، بار دیگر فرصتی است که جمع شیفتگان کوهستان و رفیقان راه گرد هم آیند و یادی از گذشته ها و درگذشتگان کنند؛ جا دارد از زنده یاد فریدون اسماعیل زاده یاد کنیم که در جریان ساخت این پناهگاه، چند ماه کوه نشین شده بود و پس از آن هم عمر در کوه نوردی گذاشت. و یاد آوریم زنده یاد زنده یاد عبدالله حاجیلو را که از همان مدیران میانی «همراه» بود که هرگاه در دستگاه های دولتی ما رخ می نمایند، سبب روان شدن کاری می گردند.

در عین حال، امروزه که بیش از صد پناهگاه در مسیرهای کوهستانی و روی قله های کشور ساخته شده و چند برابر این تعداد، بناهای دیگر – از قهوه خانه و غذاخوری تا تاسیسات مخابراتی و رادیو تلویزیونی و نظامی و ... – در جای جای مرتفع ترین نقطه ها بنا شده، و باز بسی بیش از این ها، راه سازی ها و معدن کاری ها و ویلا سازی ها و تله کابین سازی ها، بیش تر کوه پایه های خوش منظر و بکر را لکه دار کرده اند، لازم است که نگاهی انتقادی به جریان پناهگاه سازی – و اصولا ساخت و ساز در کوهستان- داشته باشیم.

امروزه، از فراز کدام قله ی کشور می توانیم چشم را یله دهیم و در هوایی صاف در میدان دید خود اثری مصنوع نبینیم؟! در چم و خم کدام دره ی دور دست می توانیم تنها نیم ساعت راه پیمایی کنیم و آشغال و خرابی نبینیم؟! آب کدام جویبار را می توانیم در کاسه ی دو دست بگیریم و بی ترس از آلودگی بنوشیم؟!

چه خوب بود اگر می توانستیم همچون چهل سال پیش، دل نگران تخریب میراث کوهستانی سرزمین مان نباشیم و دل آسوده، روزها در کوه هایی که پر سبزه بود راه بسپریم و شب ها به آسمان پر ستاره ای که نور آزاردهنده ی شهری آن را نمی آلود، چشم می دوختیم! اما، امروز دیگر نمی توانیم فقط کوه نوردی کنیم؛ زمان بهره بردن از کوهستان بدون گام برداشتن در راه حفاظت آن، دیری است که سپری شده است.

کوشش کسانی را که چند دهه پیش، به عشق کوهستان، پناهگاه ها را برپا داشتند، گرامی می داریم. اما به یاد داشته باشیم که اکنون باید در مقام عاشقان طبیعت بکر کوهستان، در برابر ساخت و سازهای بزرگ و کوچک بایستیم. چهره ی کوه های کشور به سرعت زخمی، بی آب و علف، و آلوده شده است؛ تمام توان خود را به کار گیریم تا کوه هایی داشته باشیم که در آینده هم بتوانیم در سایه ی صفابخش آن ها، چنین همایش های باصفایی داشته باشیم.