در یادداشت ٢۴/٨/٨٨ اشاره کردم که در ایران، حاکمیت ملی (به معنای اعمال فراگیر قانون) در زمینه ی حفظ محیط زیست و منابع طبیعی وجود ندارد و تصمیم گیران و تصمیم سازان محلی و استانی و ... خودسرانه به کار خود می پرداند و قانون را زیر پا می گذارند. چند نمونه ی اخیر این گونه رفتار را که پیامدهای مخرب و جبران ناپذیر برای کشور دارد، در زیر ببینید:
جاده سازی در سولقان که هیچ کس از شهرداری و منابع طبیعی و محیط زیست نمی تواند در جلوگیری از آن کاری کند!
جاده سازی و احداث لوله در دنا که دادستانی حکم به توقف آن داده، اما کار ادامه دارد!
ادامه ی جاده سازی در جنگل ابر، با وجود مخالفت وزارت راه!
بزرگراه سازی در «پارک ملی»(؟!) گلستان، با وجود مصوبه ی دولت قبلی در خروج جاده از پارک!
نتیجه گیری: کی به کیه؟! 