دیده بان کوهستان

رضا همچنان نیازمند یاری هموطنان

عباس محمدی — Thu, 09 Feb 2012 09:30:45 GMT

چندی پیش، آنا فراهانی در تارنگار خودش (آناپورنا) و به نقل از سلامت نیوز گزارش و عکس هایی تکان دهنده از کارگری به نام رضا کیکاج نژاد گذاشت. این کارگر، بر اثر برق گرفتگی، هر دو دست و هر دو پای خود را از دست داده است! شرح این ماجرای اندوهبار را می توانید در دو منبع یاد شده بخوانید؛ در این جا به بهانه ی کمک یکی دو نفر از دوستان کوه نورد به رضا و خانواده اش، من هم می خواهم از دوستان کوه نورد و طبیعت دوست درخواست کنم که به هر میزانی که برایشان مقدور است، به آنان کمک کنند.

رضا کیکاج نژاد برای پروتز دست و پا، و برای ادامه ی زندگی نیازمند یاری هم میهنان است... . شماره ی کارت بانکی او: 5894631203295555

کمک به جانوران وحشی

عباس محمدی — Tue, 07 Feb 2012 18:53:32 GMT

همزمان با فرود بیش از 950 قوی مهاجر در آبگیرهای فریدونکنار، و با سرد شدن هوا در روزهای اخیر، کانون محیط بان از دوستداران طبیعت خواست تا در تامین غذای مورد نیاز قوهای مهاجر به منظور جلوگیری از شکار آنها توسط افراد فرصت طلب همکاری کنند.

برای آگاهی بیشتر، و دیدن شماره ی حساب مربوط به گردآوری کمک مالی برای این منظور، لطفا نگاه کنید به: سبز پرس.

یادداشت هایی دیگر در این زمینه:

خوراک دهی به حیات وحش؛ درست ها و نادرست ها

موضوع خوراک دهی به حیات وحش (بخشی از گزارش سفر و کوه نوردی در آمریکا):

... در تمام پارک های ملی که در آمریکا دیدیم، تابلوهایی بود که بازدید کنندگان را از ریختن غذا برای جانوران نهی می کرد. دلیل آن هم چنین عنوان می شد که با ریختن غذا، جانوران به جاده نزدیک می شوند و این، خطر برخورد آن ها را با خودروها بیشتر می کند. همچنین جانوران خطرناک مانند خرس ممکن است با بوی غذا به انسان ها نزدیک شوند و خطر آفرین شوند و انسان ها هم برای دفاع از خود، آنان را بکشند. در عین حال، می گفتند که جانوران وحشی ممکن است با گرفتن خوراک از انسان، مهارت های طبیعی خود را از دست بدهند.

... اما، دادن خوراک به جانوران، صد در صد و به هر ترتیبی نفی نشده است؛ همان استدلالی که ما در ایران برای توجیه علوفه پراکنی حساب شده داشتیم، در آمریکا هم مصداق داشت. در گفتگو با محیط بانان پارک ملی گراند تیتان، دریافتم که آنان در زمستان ها در "پناهگاه ملی گوزن شمالی" (National Elk Refuge) برای این گوزن ها علوفه می ریزند. این پناهگاه حیات وحش، منطقه ای است در ناحیه ی جکسون هول در جنوب گراند تیتان که در زمستان ها پذیرای تا حدود هفت هزار گوزن شمالی است. این منطقه، سال ها است که در محاصره ی پدیده های انسان ساخت شامل شهر جکسون، مزرعه ها، جاده، و دیگر تاسیسات است. در سال 1912 منطقه، حصار کشی شد تا گوزن ها وارد شهر نشوند، این کار سبب شد که دشت های جنوبی تر در زمستان ها از دسترس گوزن ها بیرون شود. در نتیجه، در زمستان ها غذای طبیعی کافی برای گوزن ها وجود ندارد و به این دلیل، محیط بانان اقدام به ریختن یونجه (معمولا به شکل حب های فشرده) می کنند. بسته به سخت بودن شرایط زمستان و شمار گوزن ها، مقدار یونجه متغیر است و به هر حال در هر فصل چندین تن خواهد بود⁽⁵⁾.

جهل و محیط زیست: ما مقصریم

عباس محمدی — Mon, 06 Feb 2012 18:49:56 GMT

دکتر حسین آخانی گیاه شناس و استاد دانشگاه تهران است که فعلا در آلمان به سر می برد. او همچنین یک کنشگر محیط زیست است که برخورد فعال و نکته بینانه ای با مشکلات طبیعت ایران دارد.

چندین سال است که سازمان های مردم نهاد ایران و طبیعت دوستان منفرد، در برنامه های درخت کاری و بذر پاشی در طبیعت شرکت می کنند یا خود چنین برنامه هایی ترتیب می دهند. برای امسال نیز، ما فراخوان مشارکت در برنامه های درخت کاری و حفظ جنگل و مرتع را منتشر کرده ایم.

بسیار مفید و ضروری می دانم که دوستان علاقمند به درخت کاری و بذر پاشی در طبیعت، به نکته های ظریفی که دکتر آخانی نزدیک به سه سال پیش در مقاله ای با عنوان "جهل و محیط زیست؛ ما مقصریم" نوشته است، دقت کنند. لطفا در ایرن بخوانید.

یادی از کلاردشت قدیم

عباس محمدی — Mon, 06 Feb 2012 18:06:21 GMT

احمد رضا رسولی متولد 1334 کوه نورد و طبیعت پیمایی است که امسال از او دو کتاب چاپ شده است: ارتفاعات شگفت انگیز هندوستان(ترجمه ی کتاب The Ice World of Himalaya نوشته ی خانم فانی بولک ورکمن و همسرش ویلیام هانتر ورکمن)که شرح سفرها و صعودهای دو نویسنده در سال های 1898 و 1899 در شمال هندوستان آن روز -که شامل پاکستان امروز هم می شد- است، و ردیف های فراموش شده (داستان). برای تهیه ی کتاب اول می توانید با تلفن های 88768123 و 09121395720 و برای تهیه ی کتاب دوم با شماره ی 66901794 تماس بگیرید.

یادداشت زیر را هم احمد رضا رسولی نوشته که خاطره ای است از سفرش در دوران کودکی به کلاردشت؛ کلاردشتی ساده و با صفا، نه همچون امروز آلوده ی ساخت و سازهای ناهمگون و ناساز.

از چند روز قبل، همه مشغول تدارک و جمعآوری وسایل سفر بودیم. برای اولینبار بود اسم کلاردشت را میشنیدم، کاری نداریم که در آن سن و سال چقدر تمرین کردم تا بتوانم این کلمه را درست تلفظ کنم. از جمله وسایلی که پدرم خرید، یک ابزار ماهیگیری بود، که به آن لانس میگفتند و من، شانس ادا کردم.

بالاخره روز موعود فرا رسید و یک دستگاه ماشین دوج عیالواری، تمام اهل خانه را به راحتی در خودش جا داد و بسم الله... در راه توقف کوتاهی در تنها میدان کرج با جای پارک فراوان و رهگذران اندک داشتیم و بعد در مسیر جادهی خاکی چالوس به راه افتادیم. راه مرزنآباد به کلاردشت، بسیار باریک، خاکی و کمتردد بود. اگر خودرویی از طرف مقابل میآمد، میبایست یکی از طرفین در منتهی الیه سمت راست خودش محل مناسبی برای توقف بیابد تا دیگری بگذرد، که گاهی هم مجبور میشدند مسافتی را دنده عقب بگیرند. در مسیر، گذشته از کوهها، مزارع گندم نیز به زیبایی تمام خودنمایی میکردند.

به حسن کیف که رسیدیم، در یک چشم بههم زدن، عدهای از اقوام به استقبال ما آمدند و هر یک سعی میکرد به نحوی کمک کند. لوازم را به دو اتاق اجارهای بردیم.

طبق قرار قبلی، تعداد زیادی از فامیل پدری از چند شهر شمالی برای ییلاق آمده بودند، که میتوان از عموهایم، عمهی پدر خانم عمویم، پسرخاله و پسر عموهای پدرم نام برد و ماشاالله هریک با حداقل پنج اولاد، که خصوصا اوضاع خیلی به کام ما بچهها بود. بالاخره ردههای سنی مختلف از الف تا ی تشکیل شد! جورشان جور و کیفشان کوک بود.

آن زمان هنوز جادهی عباسآباد به کلاردشت ساخته نشده بود و آن منطقه بسان یک کوچهی بنبست آرامش خاصی داشت. خط الراس علمکوه در مقابل تهاجم غرب، محکم ایستاده بود.

در آنجا به ندرت اتومبیلی مشاهده میشد. در بعضی نقاط، بچهها هنگام عبور ماشین، به دنبالش راه افتاد و در حالی که مدام با دست به دهانشان میزدند. صدای "ها...ها..." در میآوردند. یک اتوبوس جمس دماغدار، فقط روزی یک سفر رفت و برگشت به چالوس داشت و اهالی هر کاری که داشتند، اگر خودشان نمیرفتند، به راننده محول میکردند.

از حسن کیف به راحتی چشمانداز کوههای اطراف و آبادیهای مرتفعتر قابل رویت بود. با کمی فاصله در شرق، آبادی لاهو، سمت شمال شرقی در دل کوه، ده کردیچال، در شمال ده مکارود و در جناح جنوب غربی اجابیت و قصر شاه خودنمایی میکردند. در این میان دهات کوچکتری هم بودند، ولی نکتهی جالب توجه این که، ما بین آنها تا چشم کار میکرد، باغ و مزرعه و گندمزار بود.

جادهای که به طرف غرب میرفت، در نقطهای به دوشاخه تقسیم میشد که سمت چپ به اجابیت و جهت مستقیم که دیگر جیپرو میگردید، به بخش پایین رودبارک و رودخانه خاتمه مییافت. ماشینیسم و مدرنیته اگر خیلی هم زور میزد، دیگر در این نقطه به بنبست کامل میرسید.

توسط پل چوبی که برای عبور مردم و چارپایان بر روی رودخانه زده بودند، میتوانستند به قسمت دیگر بروند. در واقع از اینجا به بعد جادهی مالرو شروع میشد که پس از حدود چهار ساعت پیادهروی به وندابن میرسید. در آنجا دوراهه میشد، سمت راست پس از تقریبا یک روز کوهپیمایی و عبور از گردنهی کلجاران به دهکدهی میانرود واقع در درهی سههزار ختم میشود، که تا تنکابن، حداقل یک روز و نصفی پیادهروی داشت. مسیر سمت چپ پس از گذر از گردنهی هزارچم، به اولین ده طالقان به نام پراچان منتهی میشد، که دو روز راه بود.

صبحها اول وقت، پدرم با همان تجهیزات فوق مدرن و کلاه آفتابی بر سر، برای ماهیگیری به کنار رودخانه میرفت و من برادرها و چند تا از بچههای فامیل هم به دنبالش روانه میشدیم. برای سرگرم شدن، طبق سفارش او، گلگاوزبان میچیدیم. گاهی هم آببازی و سنگپرانی میکردیم و با نظارهی این رودخانهی خروشان و با آب زلال لذت میبردیم، ولی هنوز آنقدر عقلمان نمیرسید که پی به ارزش والای این مواهب گرانقدر ببریم.

بعداز ظهرها معمولا به اتفاق پدر و عموها در تنها خیابان آنجا قدم میزدیم و در ضمن، بازار سلام و علیک و احوالپرسی، حسابی داغ بود، که گاه در برخورد با دوستان و آشنایان قدیم، نیم ساعت هم به طول میانجامید. آخر از خیلی سال پیش، فامیل به آنجا رفت و آمد داشته، و حتی با تعدادی از اهالی طرف معامله بودند.

شبها غالبا همه در منزل یکی از اقوام زیر نور چراغ زنبوری دور هم جمع میشدیم. یکی از سرگرمیهای مورد علاقهی بچهها، بازی کردن با پروانههایی بود، که دور چراغ جولان میدادند. آخر شب هم هر خانواده فانوس به دست، راهی خانهی خود میشد.

از آنجا که پدرم آدم باذوقی بود، از تهران یک رشته طناب ضخیم و بلند آورده بود و روی یکی از شاخههای درخت گردوی کهنسالی بالاتر از منزل، البته به نام بچهها، ولی بیشتر به کام گروه سنی "ف" به بالا! تاب جالبی درست کرده بود، که کلی باعث خنده و تفریح دیگران میشد.

هر کس که قصد تاب بازی داشت، با کلی عهده شرطی و التماس بالا میرفت "تو رو به خدا، هر زمان که گفتم بسه، دیگر بیشتر هل نده"!

حال هر کس که بود، تابدهنده را میانداخت روی دور شوخی و مردمآزاری و در پی داد و فریاد ناشی از ترس، بقیه میخندیدند.

به خاطر دارم که چندبار همگی برای تفریح با پای پیاده از مسیر میانبر و مالرو، از وسط گندمزارها به چشمهی اجابیت رفتیم. واقعا در آن طبیعت بکر و دلفریب، چه منظرهی زیبایی بود. حداقل پنجاه نفر با ردههای سنی مختلف، از "ی تا الف" با صفا و صمیمت در حالی که باری حمل میکردند، به دنبال یکدیگر، گلچین گلچین گام برمیداشتند. میگفتند و میخندیدند. تاثیر صفا، شادابی و هوای پاک و سبک بر روحیهی افراد کاملا مشهود بود.

آن زمان چشمه شکل طبیعی خودش را داشت و همچون آب حیات از دامن کوههای سحرانگیز میجوشید.

به همین ترتیب یک روز هم خرامان خرامان به رودبارک رفتیم و اول آبادی در کنار رودخانه و زیر چند درخت گردوی کهنسال بساط نهار را پهن کردیم.

یکبار هم همین لشکر، پیرو دعوت یکی از آشنایان مقیم لاهو، این فاصله را رفت و برگشت پیاده طی کرد.

اگر تنور یکی از خانهها روشن میشد، رایحهی دلانگیز نان تازه تا چند کوچه آنطرفتر، محله را عطرآگین میکرد و شامه را نوازش میداد، که برای جلب مشتری کافی بود. برکت خدا آنقدر لذیذ بود، که آن را خالی میخوردیم. نان حاصل از آرد سبوسدار و بدون دخالت واسطهها و از تولید به مصرف، استفاده میشدند. اینها میوههای معطر همان گندمزارهای زیبا بودند. دیگر آن جمع منسجم را ندیدم... دیگر خیلی چیزها را ندیدم... در پایان بیاختیار به یاد این بیت حافظ افتادم:

چو شد که یاد خوشش باد روزگار وصال خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

روز تالاب ها، و کوه نوردان...

عباس محمدی — Sun, 05 Feb 2012 17:27:23 GMT

توسط انجمن کوه نوردان ایران، دفتر ساری؛
برنامه روز جهانی تالاب ها در «تالاب گمیشان» برگزار شد

در روز پنج شنبه ی گذشته، شماری از دوستان کوه نورد کرجی و سمنانی، همچنین دوست عزیزم عزت عمرانی و من که از تهران قصد رفتن به ساری برای حضور در همایش گمیشان را داشتیم، به علت گیر افتادن در برف و بوران جاده های هراز و فیروزکوه و جاده ی سمنان- ساری، نتوانستیم خود را به مازندران برسانیم. با این حال، اما همایش خوبی در شهر گمیشان برگزار شد که گزارشی از آن را می توانید به نقل از سبز پرس بخوانید:

روز جمعه، چهاردهم بهمن ماه، برنامه «تالاب گمیشان» با همکاری انجمن کوهنوردان ایران، شاخه ساری و اداره کل حفاظت محیط زیست استان گلستان، در کتابخانه «تالاب گمیشان» برگزار شد.

مسئول دفتر انجمن کوهنوردان ایران، شاخه ساری در گفتگو با سبزپرس اعلام کرد که این انجمن تقویم شش ماهه ای دارد که براساس آن، برنامه های صعود و زیست محیطی را براساس مناسبت های زیست محیطی همچون روز جهانی تالاب ها، روز جهانی کوهنوردی، روز هوای پاک و... برنامه ریزی می کند.

«لطیفه بقراط» ادامه داد: بر همین اساس برای روز 14 بهمن ماه نیز برنامه ای را برای «تالاب گمیشان» در نظر گرفته بودیم که با همکاری اداره کل حفاظت محیط زیست استان گلستان و اداره حفاظت محیط زیست گمیشان در کتابخانه «تالاب گمیشان» برگزار شد.

او دکتر صفائیان، استاد اکولوژی دانشگاه مازندران و حر منصوری، از انجمن «دیده بان میانکاله» را به عنوان مهمانان این برنامه از سوی دفتر انجمن کوهنوردان ایران، شاخه ساری معرفی کرد و گفت: دکتر صفائیان درباره «تالاب سید محله» اسلاید هایی تهیه کرده بود که به مقایسه این تالاب از ده سال گذشته تا کنون پرداخته بود.

او ادامه داد: در برنامه «تالاب گمیشان» مطرح شد که مقامات مسئول و فرماندار باید ابتدا بدانند که تالاب چیست و بعد به حفاظت از آن بپردازند.

در ادامه برنامه، پس از انجام سخنرانی ها در کتابخانه «تالاب گمیشان» شرکت کنندکان در این برنامه، به همراه مدیر حفاظت محیط زیست گمیشان، برای بازدید از تالاب به تالاب گمیشان رفتند.

بقراط درباره برگزار کنندگان این برنامه گفت: انجمن حفاظت از کوهستان نکاء، انجمن دیده بان میانکاله و دفتر انجمن کوهنوردان ایران، شاخه ساری، ایلام و اسلامشهر برگزار کنندگان برنامه «تالاب گمیشان» بودند.

مسئول دفتر انجمن کوهنوردان ایران، شاخه ساری در پایان، تعداد شرکت کنندگان در این برنامه را 120 تا 140 نفر اعلام کرد و گفت: برنامه «تالا گمیشان» از ساعت 10 صبح تا 12.30 بعد از ظهر در کتابخانه تالاب برگزار شد و پس از آن نیز برای نامه بازدید از تالاب برگزار شد./

از حیات وحش حمایت کنیم!

عباس محمدی — Fri, 03 Feb 2012 17:27:32 GMT

حیات وحش، فقط کل و بز و... نیست؛ وزغ ها را هم دریابیم!

حر منصوری- دیده بان میانکاله

این روزها زمان جفت گیری وزغ های تالشی است که بیست روزی طول می کشد. وزغ های تالشی ارتفاعات عباس آباد، جفت جفت در تلاش هستند تا به وظیفه ای که طبیعت بر عهده شان گذاشته (یعنی به بقای نسل) عمل کنند، اما ساخت و ساز و جاده و دیوار ... موانعی هستند در برابر این مهم. تعداد اندکی که جاده و دیوار را رد می کنند متاسفانه به علت هوشیاری کمی که در این ایام خاص دارند، در زیر چرخ خودروهای عبوری، عمدی و سهوی له می شوند. در روز 4 بهمن، به همراه دوستانی که میزبان شان بودم (از گروه دیده بان کوهستان، و چند کوه نورد دیگر) بیش از ١۵٠ جفت از این وزغ ها را گرفتیم و برای جلوگیری از وقوع هر اتفاقی به محل تخمگذاری شان (دریاچه) انتقال دادیم.

امیدوارم همشهریان و طبیعت دوستان عزیز بهشهری که این روزها از عباس آباد بهشهر بازدید می کنند، توجهی ویژه به این مساله داشته باشند و در صورت دیدن وزغ ها به آنها کمک کنند تا به سلامت به مقصدشان برسند.

... و امید آن که مسوولان محیط زیست (که احیای ببر مازندران و شیر ایرانی را به انجام رسانده اند!) فکری هم به حال این جانوران کوچک کنند... .

سد سازی و میانرودان

عباس محمدی — Thu, 02 Feb 2012 06:16:36 GMT

یادداشت به بهانه ی روز جهانی تالاب ها

تالاب هورالعظیم یا هور الهویزه ، تنها بخش از مجموعه تالاب های بزرگ میانرودان (بین النهرین) است که تا به امروز باقی مانده است. عراقی ها به این تالاب، "هورالهویزه" می گویند در حالی که هویزه نام شهری در ایران است، و ایرانی ها به آن "هورالعظیم" می گویند در حالی که عظیم واژه ای عربی است. این نکته، شاید قرینه ای بر این باشد که فرهنگ ها، و بیش از آن طبیعت، مرزهای سیاسی را به رسمیت نمی شناسند و خواهان هماهنگی و همزیستی هستند؛ حال آن که طبقه های حاکم و سودجویان سیری ناپذیر، گونه گونی فرهنگ ها را بهانه ای برای ایجاد تضاد قرار می دهند تا به هدف های سلطه گرانه ی خود برسند.

طبیعت اساسآ میل به ایجاد و حفظ تنوع، و پراکنده سازی قدرت دارد که می توان آن را به تسامح،

hooralazim.blogfa.com

گونه ای دمکراسی خواند. در دمکراسی طبیعی ِ یک زیستبوم ِ تکامل یافته (کلیماکس)، اقلیم ها و گونه های گیاهی و جانوری نمی خواهند یکدیگر را حذف کنند بلکه کوچک و بزرگ، به یکدیگر وابسته هستند و در کنار هم می زیند.

نمونه ی تراژیک دشمنی دیکتاتورها با طبیعت را می توان در زمان حکومت صدام و در دشمنی او با فرهنگ و طبیعت جنوب عراق دید؛ او برای حذف یک جریان مخالف خود، تصمیم به حذف زیستبومی که آن مردمان را برای قرن ها در خود جای داده بود گرفت. اقدام به خشکاندن و سوزاندن تالاب های گسترده ی میانرودان، جنایتی فراموش نشدنی بر انسان و طبیعت بود، اما مشابه آن جنایت به شکل هایی ماهرانه تر و شاید ملایم تر در لفافه ای از آرایه های خوش آب و رنگ با عنوان های فریبنده ی تامین آب و توسعه و پیشرفت، اینجا و آنجا در حال اجرا است. نتیجه ی نهایی این جنایت های نرم، باز هم تخریب جبران ناشدنی طبیعت و نابودی تنوع فرهنگی و تنوع زیستی است .

تالاب هورالعظیم، در گذشته حدود سیصد هزار هکتار وسعت داشته که گاه این وسعت به پانصد هزار هکتار هم می رسیده است. حدود دو سوم این تالاب در خاک ایران و یک سوم آن در ایران قرار داشته است. صدام در اواخر حکومت خود، برای مبارزه با مخالفان خود در جنوب عراق که در نیزارهای پهناور منطقه می زیستند و پناه می گرفتند، تصمیم جنون آمیزی در نابود سازی نیزارهای آن جا گرفت و به این منظور، مسیر آب های ورودی به تالاب را تغییر داد و بخش های بزرگی از نیزارها را به آتش کشید. در نتیجه ی این کارها، تالاب های میانرودان که خاستگاه یکی از کهن ترین تمدن های جهان –تمدن سومری ها؛ اختراع کنندگان خط – بود، تقریبا به طور کامل نابود شد و شیرازه ی زندگی ده ها هزار نفر که با کشاورزی و دامپروری و ماهی گیری و شکار پرنده در حوزه ی تالاب ها زندگی می کردند، از هم گسیخت.

در سال های اخیر، دولت عراق با کمک کشورهای اروپایی و آمریکا تصمیم به احیای تالاب هورالعظیم گرفته اما حدود چهل سدی که در ترکیه و سوریه روی دجله و فرات ساخته شده، و همچنین سد کرخه در ایران، آب ورودی به این تالاب را بسیار محدود و در نتیجه حیات آن را به تعبیر شاعر بزرگ ایران، شاملو "در پرده ی شکی میان بود و نبود" قرار داده است. بی اعتنایی به "جهان وطنی" طبیعت و عناصر آن، فاجعه هایی را پیش می آورد که کم و بیش دامن پدید آورندگان آن را هم می گیرد. تصور این که چون سرچشمه ی یک رود در کشور یا منطقه ی ما است و بنا بر این حق داریم که حیات رودخانه و مردمان و دیگر زیستمندان وابسته به آن را در پایین دست نادیده بگیریم، انگاره ای غیر دمکراتیک و در نهایت زیانبار برای همگان است. امروزه می بینیم که سد سازی بر بالادست دجله و فرات و کرخه، گذشته از آثار مخربی که بر مراتع و زمین های کشاورزی و میراث فرهنگی در ساختگاه داشته اند، موجب کم آبی یا خشک شدن تالاب هایی در صدها کیلومتر پایین تر شده و در یک بازخورد پند آموز، گرد غبار ناشی از این بیابان زایی نه فقط عراق بلکه بخش های گسترده ای از ایران و ترکیه را هم در بر گرفته است.

تخریب و آلودگی محیط زیست، چالشی عمدتا اجتماعی است که بدون در نظر گرفتن منافع جامعه های گوناگون بهره بردار از آب و زمین، بدون مشارکت دادن گروه های گوناگون مردم در تصمیم گیری های اقتصادی، بدون اعتنا به "حق ذاتی طبیعت"، و به طور خلاصه بدون حاکم شدن یک دمکراسی واقعی و فراگیر، حل نخواهد شد.

دفاع بومی از یک زیستبوم

عباس محمدی — Wed, 01 Feb 2012 13:45:37 GMT

تا دفاع از محیط زیست به یک شعور اجتماعی و به خواست گروه های قابل توجهی از جامعه بدل نشود، نمی توان انتظار داشت که تخریب سرزمین کمتر شود. خوشبختانه، چند سالی است که نشانه های خوش یمن حراست مردمی از طبیعت کشور به چشم می خورد (نگاه کنید به یادداشت دیگر این تارنگار، در اینجا). نمونه ی اخیر و در خور اعتنای قضیه، مخالفت روستاییان منطقه ی کوه بافق در استان یزد با احداث جاده در این کوهستان است؛ در سبز پرس بخوانید.

انتخاب بهترین وبلاگ سال از دید مخاطبان و کاربران کوه نیوز

عباس محمدی — Tue, 31 Jan 2012 17:49:06 GMT

تارنمای کوه نیوز (منتشر کننده ی خبرها و مقاله های کوه نوردی) در نظر دارد "بهترین وبلاگ سال" (ظاهرا از میان وبلاگ های حوزه ی کوه نوردی و کوهستان) را انتخاب و معرفی کند. علاقمندان به حضور در میان کاندیدا های این گزینش و علاقمندان به رای دادن می توانند برای آگاهی بیشتر به تارنمای یاد شده نگاه کنند.

گزارشی از همایش آمل

عباس محمدی — Tue, 31 Jan 2012 16:57:40 GMT

خبرگزاری فارس

به گزارش خبرگزاری فارس از شهرستان آمل، عباس محمدی ظهر امروز در همایش زندگی پاک، هوا و طبیعت بیان داشت: نخستین عامل حیات و زندگی، هوا است که باید در حفظ و نگهداری آن بیش از هر چیزی بکوشیم زیرا واجب‌ترین ابزار حیاتی انسان هوای سالم و پاک است.

وی تصریح کرد: در شهرهای بزرگ، و به تازگی در خیلی از شهرهای متوسط، داریم این عامل بسیار مهم و اولیه زندگی را از دست می‌دهیم.

مدیرعامل کارگروه دیده‌بان کوهستان ایران با اعلام اینکه کیفیت در تهران و برخی از شهرها نه به اندازه چند درصد بلکه چندین برابر بیشتر از حد مجار آلودگی دارد، تصریح کرد: آمارهای رسمی سازمان‌های معتبر کشور بیانگر این مسئله است.

محمدی با تاکید اینکه آمارهای رسمی آلودگی هوا در کشور بسیار تکان‌دهنده است، ابراز داشت: این آمارها نشان می‌دهد که در پمپ بنزین‌ها "بنزنی" که مساعد می‌شود در بعضی موارد تا 500 و در یک مورد در اراک تا یک هزار برابر حدمجاز خود است البته اگر این عامل آلوده‌کننده و خطرناک در هر جای دنیا مثلا 10 درصد بیشتر از حد مجاز باشد شرایط اضطراری اعلام شده و مسئولان به تکاپو می‌افتند، ولی اینجا 20 درصد و حتی 500 برابر بالاتر از حدمجاز است.

وی اضافه کرد: این امر بیانگر آن است که با موضوع ساده‌ای روبرو نبوده بلکه این مسئله بسیار پیچیده است و رسیدگی به آن جزء اولویت‌های درجه اول مسئولان محسوب شود.

این مسئول درباره کاهش آلودگی هوا در تهران و کلان‌شهرها عنوان کرد: آنچه که در تهران که آلوده‌ترین شهر کشور است در نظر گرفته نمی‌شود اینکه ما امکان ایجاد کیفیت و رساندن تولید خودروها به حد مجاز را نداریم و به خاطر اینکه تکنولوژی ما در خودروسازی عقب است و به دلیل تحریم‌های متعدد حاکم بر کشور حتی به تکنولوژی‌های دنیا نرسیدیم.

رئیس سابق انجمن کوهنوردان ایران با بیان اینکه اگر می‌خواهیم شرکت‌های خودروساز تعداد تولید خود را به حد مجاز و استاندار برسانند و بنزین را نیز استاندارسازی کنیم تعارفی بیش نیست، گفت: تنها راه عملی و ضروری کاهش آلودگی در شهرهای بزرگ کنترل تردد خودروهای شخصی است که باید به شدت محدود و یا هزینه‌بر شود یعنی برای رانندگانی که بخواهند از خودروهای شخصی خود استفاده کنند براساس مقررات پیش‌بینی شده هزینه دریافت شده و یا ممنوعیت ایجاد شود.

وی در پایان اعلام کرد: تنها راه متصور کاهش اندک آلودگی محدود کردن شدید خودروهای شخصی است.

به گزارش فارس، در پایان این مراسم که با حضور کوهنوردان گروه‌های مختلف این شهرستان همراه بود از قدرت الله رجایی رئیس هیئت کوهنوردی این شهرستان قدردانی شد.