جای خالی اینانلو...
ساعت ٧:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱٤ دی ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

نه! ما مردمی مرده پرست نیستیم؛ ملت ما انسان‌هایی هستند اهل مصالحه، مدارا، و بخشش که به‌ویژه مرگ را که حقیقتی است تامل‌برانگیز، فرصتی می‌دانند برای یادکرد از نیکویی‌های شخص از دست رفته، و خطاپوشی. درست هم همین است، چرا که همه‌ی ما کوتاهی‌ها و لغزش‌هایی داشته و داریم و اگر قرار باشد که بر این چیزها انگشت بگذاریم، در شهر باید هر آن که هست، گیرند.

چند تن را می‌شناسید که میلیون‌ها ایرانی با شنیدن نام او، طبیعت و طبیعت‌گردی را فرایاد آورند؟! چند تن را می‌شناسید که توانسته باشند با صدایی گیرا (که طنینی سخت مردانه و دلنشین داشت) توجه هزاران بیننده و شنونده را به محیط زیست جلب کنند؟! چند تن را می‌شناسید که توانسته باشند در زمانی به درازای چهل سال، به کم و بیش، از ارزش‌های طبیعت و زیستمندان گفته و نوشته باشند و این ارزش‌ها را مستند کرده باشند؟! من که در ایران از این گونه انسان‌ها، کم‌تر از انگشتان دست می‌شناسم... و اینانلو یکی از آنان بود.

ما، در ایران بحران شخصیت محیط‌زیستی داریم؛ کمیاب اند شخصیت‌هایی که به نوعی مرجع و معروف، یا برجسته و مورد اعتنا، یا اثرگذار و مردم‌پسند باشد. ممکن است که ما پژوهشگر، یا متخصص، یا کارشناس رسمی و مدرک‌دار محیط زیستی به تعداد زیاد داشته باشیم، اما از انسان‌هایی که در حرکت اجتماعی به سود محیط زیست موثر بوده باشند، بس کم داریم... و اینانلو یکی از این شخصیت‌ها بود.

ما، در ایران بحران جسارت محیط زیستی داریم؛ یعنی کم داریم کارشناسان و استادانی که نترسند با مردم عادی و در نشست‌های همگانی (نه در سمینارها و کنفرانس‌های علمی) رفت و آمد کنند و بی سخن‌پردازی‌های پیچیده، از ستمی که بر محیط زیست می‌رود بگویند، و نهراسند که با نوآمدگان دهان به دهان شوند. ما، کم داریم آدم‌هایی که از میهن خود (شاید به گزاف، اما عاشقانه) با عنوان «جهانی در یک مرز» سخن گفته باشند و خاک‌خورده‌ی بیابان و جنگل آن باشند، نه تماشاگرانی با کت و شلوارهای شهری و کفش‌های ورنی. کم داشته ایم انسان های بزرگی که نه با طمطراق بلکه به هیات آدم‌های کوچه و بازار و به زبان ایشان، شکوه طبیعت را به تصویر کشیده باشد... و اینانلو یکی از این گونه بود.

 نمی‌دانم چه کسی جای خالی اینانلو را پر خواهد کرد؟!

این‌ها را گفتم نه برای آن که موافق چشم‌پوشی از هر اشتباهی باشم که فرد از جهان‌رفته داشته است، بلکه در این روز خاص که چشمان آن مرد به روی ماهتاب بسته شده است، از این‌رو به این نکته اشاره دارم که کارنامه‌ی محمدعلی اینانلو در مجموع سودمند به حال محیط زیست کشورمان بوده و بی‌تردید می‌توان او را در زمره‌ی سرمایه‌های میهنی‌مان در امر محیط زیست دانست. در عین حال، این مرگ نامنتظر را تلنگر دیگری می دانم یادآور این که باید در نقدها و سرزنش‌ کردن‌هایمان منصف‌تر باشیم، و انسان‌ها را "یک‌جا" داوری نکنیم، و گاه قانون هستی را به سخن فردوسی بزرگ به خویش یادآور شویم که: یکایک به نوبت همه بگذریم / سزد گر جهان را به بد نسپریم.


 
اعتراض به تخریب ذخیره‌گاه جنگلی امین‌آباد فیروزکوه
ساعت ۸:٢٠ ‎ق.ظ روز ٢٤ خرداد ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده‌بان کوهستان، به همراه انجمن پایشگران محیط زیست ایران و دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران، طی بیانیه‌ای به شرح زیر، اعتراض خود را به پروژه‌ای که قرار است با عنوان شهرک سیب در محدوده‌ی ذخیره‌گاه جنگلی اورس امین‌آباد اجرا شود، اعلام کرده است:

هم‌اکنون قدیمیترین ذخیره‌گاه جنگلی استان تهران با درختان ارس چندصد و بعضاً چند هزارساله در معرض خطر جدی تخریب و نابودی است. ذخیره‌گاه جنگلی ارس امین‌آباد فیروزکوه و رویشگاه‌های کوهستانی اطراف آن با بهانه‌ی توسعه گردشگری و توریسم در حال تخریب و تغییرکاربری هستند. پروژه‌ی تخریب این جنگل ارزشمند به‌قدری واضح و آشکار در جلوی چشم مسئولان منابع طبیعی و محیط زیست کشور در حال انجام است که مجری پروژه همه‌ی برنامه‌های مخرب خود را در وب‌سایت [تارنما] شرکت در معرض دید همگان قرار داده است. هم‌اکنون جاده‌های دسترسی و دکل‌های تله‌کابین در ذخیره‌گاه و در میان درختان در حال ساخت و جایگذاری بوده و به اذعان سایت پروژه در آینده‌ی نزدیک صدها هکتار از زمین‌های کوهستانی که جزو هسته‌ی مرکزی و حریم اکولوژیک ذخیره‌گاه ارس و یا اکوسیستم‌های غنی کوهستانی هستند، به ویژه بخش فوقانی جنگل ارس در ارتفاع 2500 تا 3000 متر، به دهکده‌ی ویلایی، مجتمع تجاری، رستوران، بیمارستان (!)، شهر بازی، پارک آبی، شکارگاه بین‌المللی (!)، دریاچه‌ی مصنوعی و مرکز همایش‌های بین‌المللی تبدیل خواهد شد!


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
سفرهای آموزشی گروه دیده‌بان کوهستان در بهار 1394
ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱٩ فروردین ۱۳٩٤ : توسط : محمود بهادری


 
مین، دشمن انسان و زمین!
ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

جنگ، به خودی خود وحشت‌آفرین و ضد حیات است؛ اما بعضی سلاح‌ها (و بعضی از جنگ‌ها مانند جنگ اسراییل برضد فلسطینیان) نامردانه‌تر و نابخردانه‌تر است. مین‌ها از این دست سلاح‌ها هستند، و کشور ما در پی جنگ تحمیلی هشت ساله، یکی از قربانیان این سلاح ضدبشری بوده است. مین، از آن‌جا که می‌تواند غیرنظامیان و بچه‌ها و زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر را، حتی تا سال‌ها پس از جنگ هم هدف قرار دهد، سلاحی بس خطرناک و موذی است.

 بخش‌های بزرگی از مرزهای غربی کشور ما، هنوز پس از ربع قرن که از پایان جنگ می‌گذرد، به علت در دسترس نبودن نقشه‌های مین‌گذاری منطقه و به علت جابجا شدن مین‌ها بر اثر سیل و رانش زمین یا عامل‌های دیگر، و به علت وقت‌گیر و خطرناک بودن عملیات مین‌زدایی، هنوز به مین آلوده است. گذشته از افراد عادی پرشماری که همه ساله بر اثر انفجار مین‌های قدیمی آسیب می‌بینند یا جان خود را از دست می‌دهند، تاکنون ده‌ها نفر از نیروهای کارآزموده و فداکاری که مشغول پاک‌سازی مناطق از مین بوده‌اند نیز بر اثر انفجار مین شهید شده‌اند. حتی در بیابان لوت هم آلودگی به مین وجود دارد که متاسفانه در دو مورد به کشته شدن دو کوه‌نورد و راهنمای طبیعت‌گردی: سید امیر طالبی گل (11 دی 92) و حمید هاشمی (2 فروردین 93) انجامید.

به تازگی، یکی از کوه‌نوردان جوان کشورمان به نام سید مهدی حسینی که سابقه‌ی در خور توجهی در صعود به قله‌ها و پیمایش کویرها و بیابان‌ها دارد، شروع به اجرای یکی برنامه‌ی بزرگ با عنوان "ایران من" و با شعار "مین، دشمن انسان و زمین" کرده است. او قصد دارد با حدود هجده هزار کیلومتر سفر در نیمه‌ی شمالی کشور، صعود صدها قله، و طبیعت‌پیمایی در دشت‌ها و کویرها و جنگل‌ها، این پیام را به گوش همگان برساند. هدف سید مهدی، آگاه‌سازی جامعه نسبت به خطرات مناطق آلوده به مین، درخواست از مسوولان برای مین‌زدایی کامل تمام نقاط کشور، و معرفی گردشگری سازگار با محیط زیست است که با مین‌گذاری به شدت به خطر می‌افتد. در ضمن او به پایش منطقه‌های حفاظت شده و دیگر منطقه‌های طبیعی کشور خواهد پرداخت و مسایل و تهدیدهای این مناطق را گزارش خواهد کرد. سید مهدی در بروشور معرفی برنامه‌ی خود نوشته است که اگر قرار است در زمین، چیزی کاشته شود، آن درخت است و نه مین!

این برنامه ی بزرگ و ارزشمند، از حمایت سازمان میراث فرهنگی، سازمان حفاظت محیط زیست، و گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران برخوردار است و هماهنگی‌های لازم را نیز با مرکز مین‌زدایی کشور به انجام رسانده است.


 
شرکت‌های "دانش‌بنیان" در تالاب‌ میانکاله چه می‌جویند؟!
ساعت ٦:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۱ بهمن ۱۳٩٢ : توسط : عباس محمدی

به مناسبت دوم فوریه / سیزدهم بهمن، روز جهانی تالاب‌ها

عباس محمدی- سبزپرس

هنریک مجنونیان در کتاب "تالاب‌ها" (سازمان حفاظت محیط زیست، 1377، ص3) می‌نویسد: «تالاب‌ها را می‌توان از جمله نظام‌های حیات‌بخشی به حساب آورد که مطلقا جایگزینی ندارند و مفیدترین و در عین حال بدبیارترین اکوسیستم‌های طبیعت به شمار می‌روند». حبیب‌‌الله نجاری نیز در کتاب "تالاب بین‌المللی گاوخونی اصفهان" (سازمان حفاظت محیط زیست، 1382، ص10) می‌نویسد: «تالاب‌ها بالاترین میانگین تولید اولیه‌ی خالص را در میان بوم‌سازگان‌های جهان دارا هستند. مثلا یک تالاب آب شور می‌تواند بیست برابر یک دریای ژرف زی‌توده (biomass) در متر مربع در سال تولید کند. با وجود این که تالاب‌ها درصد ناچیزی از سطح بیوسفر جهان را شامل می‌شوند، اما حدود 10 تا 14 درصد کربن جهان را در خود نگهداری می‌کنند».

در ایران، تالاب‌ها را می‌توان از نظر تاثیر در حفظ و تصفیه‌ی منابع آب زیرزمینی و رو زمینی، تثبیت کربن وجلوگیری از گرمایش زمین، حفاظت خاک، حفظ تنوع زیستی، ایجاد ثروت برای مردم با فراهم ساختن امکان دام‌پروری و ماهی‌گیری و صید و شکار، و فراهم ساختن چشم‌اندازهای بی‌مانند برای گردشگری، ارزشمندترین بخش‌های سرزمین (به نسبت مساحت) دانست. فقط کافی است اشاره کنیم که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات زیست‌محیطی ما، یعنی بروز پدیده ی ریزگردها که در بیشتر روزهای سال هوای بخش بزرگی از کشور را غیر قابل تنفس می‌کند، تا حد زیادی به علت آسیب‌دیدگی تالاب‌ها است. و باز اشاره می‌کنیم که همین پدیده‌، سبب بارش گرد و خاک بر روی برف و یخ‌های کوهستانی کشور و در نتیجه موجب ذوب ناگهانی آن‌ها در بهار، و جاری شدن سیل‌های غیرطبیعی و فرسایش خاک می‌شود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
طبیعت‌پیمایی کم‌اثر
ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ روز ٢٠ دی ۱۳٩٢ : توسط : عباس محمدی

چند ماهی است که "دکا" در گفتگو با چند سازمان مردم‌نهاد دیگر و با همکاری چند فعال در حوزه‌ی بوم‌گردی (اکوتوریسم) و گردشگری، برنامه‌ای را (با مدیریت مریم عطاریه) در دست اجرا دارد با هدف تهیه‌ی دستورعمل‌هایی برای طبیعت‌پیمایی مسوولیت پذیر. منظور از "طبیعت‌پیمایی مسوولیت‌پذیر" این است که به شیوه‌ای وارد طبیعت شویم که تا حد امکان هیچ اثری از حضور خود بر جا نگذاریم. به این روش رفتاری، شیوه‌ی "کم اثر" (low impact) هم می‌گویند.

من، یک کتاب کوچک با عنوان Leave No Trace   نوشته‌ی Will Harmon را به عنوان وظیفه‌ی خودم در این برنامه ترجمه کرده‌ام که چند صفحه‌ی نخست آن، با عنوان "ردّی نگذارید" در فصل‌نامه‌ی کوه شماره‌ی 71 (تابستان 92) چاپ شد و آن را در اینجا هم می‌توانید ببینید.

در این‌جا، بخش دیگری از آن کتاب را که در مورد چگونه راه رفتن در طبیعت است، می‌خوانید:

راه‌پیمایی نرم

بیشترین آسیب ناشی از استفاده‌ی تفرجی، لگدکوبی است. در سال 1977 دکتر ویلیام هارلو (W.Harlow)   خاک باقی مانده روی مسیر در ردّ یک پوتین سنتی را جمع کرد. او خاک را خشک و وزن کرد که کمی بیشتر از یک اونس [حدود 26 گرم] بود. با فرض این که یک گام‌برداری متوسط، دو و نیم فوت [حدود 75 سانتی متر] است، دکتر هارلو حساب کرد که کسی که یک مایل [حدود 1600 متر] پیاده‌روی می‌کند می‌تواند موجب فرسایش حدود 120 پوند [حدود 54 کیلوگرم] از خاک آسیب‌پذیر رویی شود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
سفر دماوند
ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز ٧ تیر ۱۳٩٢ : توسط : مریم عطاریه

سفر دماوند

کوه‌پیمایی و بازدید از شقایق‌های دماوند

شرکت در مراسم جشن تیرگان

  • حرکت: ساعت 10 صبح پنج‌شنبه 13 تیر                    
  •    بازگشت (رسیدن به تهران): ساعت 9 شب جمعه 14 تیر

ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
اینانلوی عزیز، این طبیعت گردی نیست!
ساعت ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ روز ٢۸ فروردین ۱۳٩۱ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- ایرن

این داستان "طبیعت گردی" هم درایران ما، به لطیفه گویی سیاهی بدل شده است! از مسوولان محترم اداره های دولتی که برای ترویج آن، دره به دره و کوه به کوه دنبال جای بکر می گردند تا با یافتن سرمایه گذار خودی و فراهم ساختن "تسهیلات" بانکی برای او، و سپس تجهیز منطقه به جاده و هتل و فروشگاه و تله کابین و ریسه ی تیر چراغ برق، بهره برداری و ورود به آن عرصه های طبیعی(؟!) را برای "هم میهنان عزیز" ساده کنند؛ تا دوستان گرامی کوه نورد و طبیعت پیما که ابتدا با عشق به طبیعت پا به کوه و دشت گذاشتند و چند صباحی بعد که چهار تا سوراخ سنبه ی کمتر دست خورده ی مملکت را یافتند، با فریادهای «یافتم، یافتم بهشت گمشده را!» گروه گروه جماعت را به آن جاها کشاندند و برای آن که به تریج قبای مشتریان عزیزشان برنخورد، در برابر آن چه که ایشان با طبیعت بی زبان کردند، هیچ نگفتند. و آخر سر از همه: مبلغان صدا و سیمایی این گونه طبیعت گردی که در هر برنامه، با معرفی کنار و گوشه های کشور به صدها هزار نفر آموزش ندیده، و بسیاری اوقات با ترویج روش های مخرب ورود به طبیعت، مقدمه ی فاتحه خوانی بر طبیعت نیمه جان کشور را فراهم می سازند. 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
در سیزده بدر، هوای طبیعت را داشته باشیم!
ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۱ فروردین ۱۳٩۱ : توسط : عباس محمدی

آکادمی کوه نوردی اوج شیراز، توصیه هایی برای سیزده بدر دارد که بد نیست به خاطر بسپریم و به کسانی که با آنان برخورد می کنیم، یادآور شویم:

  • در طبیعت و محیط های باز پیش از هرکاری کوشش کنید که رازها و رمزها و زیبایی ها و شگفتی های طبیعت را بشناسید و شناخته های خود را با کودکان سهیم شوید.
  • پدیده های طبیعی در کنار زیبایی ها، شگفتی ها و احساس های خود را دارند. آلوده کردن آب ها، و دشت ها و کوه ها نادیده گرفتن احساس های آن ها است.
  • اگر گروهی سفر می کنید، بخشی از کار شما می تواند راه انداختن جنبش های زیست محیطی باشد. ما می توانیم طبیعت را آلوده نکنیم، اما مهم تر از آن می توانیم طبیعت آلوده راپاکسازی کنیم. بسیاری زمان ها است که در کنار جاده ها یا گردشگاه ها ایستاده ایم، چشم اندازهای آلوده که محیط های پوشیده از زباله است، ما را آزار می دهد. به راستی ما برای تمیز کردن این محیط ها خیلی کار می توانیم انجام دهیم. اگر هر کسی تنها یک کیسه از این زباله ها را جمع کند چشم انداز گردشگاه های ما دگرگون می شود. البته یادمان باشد، رعایت موارد بهداشتی مانند پوشیدن دستکش یا ماسک در هنگام گردآوری زباله های زیست محیطی الزامی است. 
  • گیاهان جان دارند و مهر و کین ما را حس می کنند. به کودکان خود بیاموزید که گیاهان را نوازش کنند و هرگز به شاخه ها و تن آن ها آسیب نرسانند.
  • هنگامی که در کنار رودها و دشت ها زیرانداز و سفره پهن می کنید، مراقب رُستنی های زیرپای خود باشید. آن ها بخشی از زندگی و زیبایی های مادرزمین هستند
  • به کودکان خود یادآوری کنید، جانوران اگر کوچک و ناتوان هستند، باید در پناه ما باشند، اگر نیرومند هستند باید از نزدیکی به آن ها پرهیز کرد. سنگ پرانی به پرندگان ، لگدکوب کردن حشره هایی که روی زمین بار خود می برند، آسیب رساندن به آشیانه های طبیعی جانوران همگی جانور آزاری است و هیچ انسانی با عقل سلیم آن را توصیه نمی کند.
  • از بلند کردن صدای بلندگوهای پخش کننده هایی که سبب آلودگی صوتی می شوند بپرهیزید. این کار ممکن است آرامش مردم بومی یا مسافران دیگران را به هم بریزد و کودکان خردسال ما را آشفته سازد.

ویادداشت سال گذشته ی ما در همین زمینه:

می توانیم این چند روز تعطیلی آخر نوروز، به ویژه سیزده بدر را  به فرصتی برای گفتگو با خانواده، اطرافیان، و غریبه هایی که در جاده ها و باغ ها و بوستان ها می بینیم بدل کنیم.

لطفا از لاک غمگنانه ی زیست محیطی(!) بیرون آیید؛


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
گزارشی از "همایش کویر نوردی"
ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز ۸ آبان ۱۳٩٠ : توسط : عباس محمدی

نگاهی انتقادی به یک برنامه ی "طبیعت گردی"

صادق صدر، از کوه‌نوردان طرفدار محیط‌زیست، سال گذشته در برنامه‌ای با عنوان "هشتمین همایش سراسری کویرنوری" که در استان خراسان جنوبی برگزار می شود، شرکت کرده است. او در گزارش زیر، از رعایت نشدن اصول بدیهی برای کمتر آسیب دیدن محیط‌ زیست، و نیز از رعایت نشدن معیارهای گردشگری مسوولانه در آن برنامه گله کرده است.

 لطفا با مطالعه ی گزارش، نظر خود را با ما در میان بگذارید. توضیح این که نهمین همایش از این دست نیز همین روزها برگزار خواهد شد.

در روز سه شنبه 25 آبان 1389 برای شرکت در  برنامه ی هشتمین همایش سراسری کویر نوردی مهر ایران (خراسان جنوبی – طبس) با یک گروه از تهران حرکت کردیم. حرکت مان با چند ساعت تاخیر و حدود ساعت 23 آغاز شد. قبلا چند مرتبه در برنامه های  کویر نوردی شرکت کرده بودم، اما این برنامه برایم تصوری دیگر را بر می انگیخت؛ شرکت در برنامه ای بزرگ و دیدار و آشنایی با گروه های طبیعت گردی از سایر نقاط ایران و شرکت در کارگاه های نجوم و آشنایی با رقص و موسیقی محلی خراسان از مواردی بود که این برنامه را متمایز می ساخت. ضمن این که مسوولان همایش نسبت به  تدارک کلیه ی وعده های غذایی و آب متعهد شده بودند. بنا بر این از بابت تهیه غذا و حمل  بطری های آبی که اگر قرار بود خودمان ببریم، کوله مان را سنگین می کرد، نگران نبودیم.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
گردشگری صنعتی (2)
ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱٧ امرداد ۱۳٩٠ : توسط : عباس محمدی

چند پاراگراف زیر، از کتاب ادوارد ابی(1) ترجمه شده است. ببینید که چه شباهتی دارد با اوضاع و احوال مملکت خودمان!

گردشگری صنعتی یک تجارت بزرگ، و به معنای پول است. این فعالیت، دارندگان متل و خوراکخانه ها، بنزین فروشی ها، شرکت های نفتی، پیمانکاران راه سازی، کارخانه داران تجهیزات سنگین، بنگاه های مهندسی ایالتی و فدرال، و صنایع با نفوذ و پر قدرت خودرو سازی را در برمی گیرد. این دارندگان منافع گوناگون، به خوبی سازمان یافته اند، بیش از بسیاری از ملت های این زمان ثروت دارند، و با چنان قدرتی در کنگره نمایندگی می شوند که توجیه آن بسی فرا تر از هر شکلی از مشروطه یا دموکراسی است. (سیاست امروزین، گران قیمت است- قدرت به دنبال پول می آید.) گردشگری صنعتی، از طریق کنگره فشار مهیبی بر "پارک سرویس" این شاخه ی نحیف قوه ی مجریه وارد می سازد، فشاری که از هر طریق ممکن دیگر- محلی، ایالتی، منطقه ای- و از طریق تبلیغات و عادت های تثبیت شده ی یک ملت اسرافکار نیز اعمال می شود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
گردشگری صنعتی (1)
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱٧ امرداد ۱۳٩٠ : توسط : عباس محمدی

در صفحه ی محیط زیست همشهری 16/5/90، یادداشتی دیدم با عنوان "مشقی برای جنگل ابر" که در آن نویسنده از یک سفر آخر هفته به "جنگل ابر" در شاهرود، و انبوه خودروهای سواری و مینی بوس و اتوبوس، و گردشگرانی که با گذر از جاده ی اسفالته تا اعماق جنگل می روند،  گفته بود. و از این که گردشگران عزیز، درختان را برای تهیه ی هیزم می شکنند، و هر جا که دلشان بخواهد آتش روشن می کنند، و در همه جا زباله می پراکنند.

در ایران، سفر بسیار زیاد انجام می شود؛ یک بار رییس پلیس راه کشور گفته بود که ایرانیان هفت برابر اروپایی ها به سفر می روند! ظاهرا 7-6  برابر  شدن قیمت بنزین هم تاثیر چندانی بر این موضوع نداشته است، و در تمام روزهای پنج شنبه و جمعه، در تعطیلی های خود ساخته ی ناشی از اتصال یک روز تعطیل وسط هفته به دو روز آخر (!)، و به ویژه در نوروز و سه ماه تابستان، زنجیره ی متصل به هم خودروها در راه های کشور به ویژه در استان های شمالی،کم رونق نمی شود.

با وجود دشمنی ظاهری ما با آمریکا، بسیاری از رفتارهای اقتصادی و اجتماعی مان شبیه نظام آمریکایی است!


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نوروز و سفر و محیط زیست بیچاره!
ساعت ٩:٠٦ ‎ب.ظ روز ٢٩ اسفند ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

چند دهه ای بیشتر نیست که برای بخش هایی قابل توجه از جامعه ی ما، سفر به یکی از "آداب" نوروزی بدل شده است. در هیچ یک از دوره های کهن و در هیچ یک از منابع اصیل، از سفر به عنوان رسمی از رسم های نوروزی یاد نشده است. فکر می کنم که در دوران معاصر ما، از یک سو به دلیل محدود شدن زمان فراغت به روزهای تعطیل رسمی، و از سوی دیگر به دلیل آسفالت شدن جاده ها و فراوانی خودروها و ساده شدن سفر، تمایل به گشت و گذارهای طولانی در نوروز بیشتر شده است. قطعا آشنایی با فرهنگ اروپایی ها و آمریکایی ها که در تعطیلی های تابستان یا ژانویه به سفر می روند، و همچنین القای «ضرورت» سفر از سوی سازندگان و فروشندگان خودرو به جامعه هم در این امر موثر بوده است.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
با جاده کشی در میانکاله، مخالفیم
ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

سیزدهم بهمن (سوم فوریه) روز جهانی تالاب ها است. مدتی است که صحبت از کشیدن جاده ای از بهشهر به داخل میانکاله تا ساحل دریا است. ظاهرا در پی مخالفت های شدید مردم و سازمان حفاظت محیط زیست، طرح بدل شده به کشیدن "جاده ی چوبی" برای خدمت به اکوتوریسم!

پیدا است که پروژه نویسان و پروژه بگیران (که لابد بودجه یا قول بودجه ای را از دستگاه دولتی گرفته اند) نمی خواهند "نان" را از دست بدهند. همین امروز هم جاده ای سراسری (از زاغمرز تا آشوراده) در میانکاله وجود دارد که باید رفت و آمد در آن محدود و ساماندهی شود؛ چه نیازی به جاده ی جدید برای طبیعت گردی هست؟! چرا این بودجه، صرف جلب رضایت دام داران داخل این "ذخیره گاه زیست کره" برای بیرون بردن دام هایشان نمی شود؟

حر منصوری، مدیر وبلاگ دیده بان میانکاله یک نظرسنجی در مورد طرح احداث جاده در میانکاله ترتیب داده است. می توانید با مراجعه به این پیوند، در نظر سنجی شرکت کنید.

عکس از: دیده بان میانکاله


 
طبیعت گردی، نیاز به توسعه یا آموزش؟!
ساعت ٩:٥٥ ‎ب.ظ روز ٧ آبان ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

خبرگزاری برنا - عباس محمدی

مدیر گروه دیده بان کوهستان انجمن کوهنوردان ایران گفت: تعداد بالای گردشگران و نبود مدیریت و آموزش مناسب، کوهستان های کشور را تهدید می کند.

عباس محمدی در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی برنا اظهار داشت: در ایران نه تنها تعداد گردشگران کوهستان کم نیست بلکه بیش از ظرفیت کوه های کشور است که در این زمینه نیاز مند مدیریت و برنامه ریزی
جدی هستیم.
 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
گردشگری افسار گسیخته محیط زیست کوهستان را تخریب می‌کند
ساعت ٧:۳۳ ‎ب.ظ روز ٦ آبان ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

خبرگزاری فارس

به گزارش خبرگزاری فارس از تالش، نامیار سکوتی‌بداغ (استاد دانشگاه تالش) صبح امروز در جمع فعالان گردشگری این شهرستان اظهار داشت: در حال حاضر خطر قربانی شدن محیط زیست توسط گردشگران در بسیاری از کشور‌های فقیر و حتی ثروتمند جهان به موضوعی دردناک تبدیل شده است.
وی ادامه داد: به دلیل گردشگری به‌ویژه طبیعت‌گردی بدون برنامه در بسیاری از کشورها، درآمدهای کلان کسب شده را باید صرف درمان زخم‌های ناشی از تخریب محیط زیست کرد.
کارشناس ارشد توریسم و گردشگری با بیان اینکه کوهستان‌های کشور دارای بهترین مراتع هستند، افزود: این مناطق به دلیل اکوتوریسم بی‌رویه دچار تخریب‌های زیست‌ محیطی شدیدی شده‌اند.
به گفته سکوتی‌بداغ کوهستان‌ها به دلیل هجوم گردشگران، نبود فرهنگ گردشگری و فقدان سیستم‌های مناسب دفع زباله تبدیل به زباله‌دانی شده‌اند.
وی با اشاره به اینکه تخریب پوشش گیاهی از دیگر معضلات کشور است، تصریح کرد: پیاده‌روی و ورود با وسایل نقلیه مختلف به محوطه‌های مراتع و مناطق کوهستانی تخریب بسیاری از پوشش‌های گیاهی را به دنبال داشته است به طوریکه 90 درصد پوشش گیاهی به شعاع 300 تا 400 متری افرادی که کوهنوردی می‌کنند به نابودی مطلق کشیده می‌شود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پارک ملی گراند تیتان
ساعت ۱٠:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳ مهر ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

گزارش سفر کوه نوردی- زیست محیطی به آمریکا را می توانید در تارنمای انجمن بخوانید که البته این گزارش را به تدریج اصلاح و تکمیل خواهم کرد و عکس های دیگری هم به آن خواهم افزود. در زیر، می توانید بخش «محیط زیست» این گزارش را که نسبت به گزارش دو روز قبل اصلاح و تکمیل شده است، ببینید:

یک هدف مهم گروه ما (و به ویژه شخص خودم) آشنایی با گرایش های زیست محیطی کوه نوردان آمریکایی و نیز دیدار از پارک های ملی آمریکا بود. یکی از هدف های آمریکن آلپاین کلاب، و یک مساله ی مورد علاقه ی کوه نوردان آمریکایی از دیرباز، موضوع حفظ چشم اندازهای بکر طبیعی و حمایت از حیات وحش بوده است. دلبستگی ما به امر حفاظت کوهستان، متقابلا توجه کوه نوردان آمریکایی را جلب کرده و به موضوع داغی برای گفتگو بدل شده بود.

 

استفن متر (Stephen Mather)  نخستین مدیر اداره ی پارک های ملی آمریکا (The National Park Service)  گفته است که پارک های ملی، بهترین معرف های آمریکا هستند...

گوزن "موس" در تیتان


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
طبیعت گردی ایرانی، نابودکننده ی محیط زیست!
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز ۸ مهر ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

پنجم مهر (27 سپتامبر) روز جهانی جهانگردی بود. در تارنمای میراث خبر مقاله ی ارزنده ای از مزدک دربیکی درباره ی تعریف های نادرست از اکوتوریسم، و همچنین در مورد اثرات ویرانگر گردشگری مسوولیت ناپذیر بر زیست بوم های کشور آمده است. در این مقاله، اشاره های بجایی به «نبود فرهنگ استفاده» از طبیعت، تاثیر «تب گردشگری» و «تعطیلات با یک کوله» بر محیط زیست، و «نبود برنامه ی مدیریتی در مناطق مقصد اکوتوریستی» آمده است.

کوه نوردان، و به ویژه راهنمایان کوه نوردی و تورگردانان را به خواندن این مقاله دعوت می کنم.


 
غار، غارپیمایی، و حفاظت غارها
ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱٢ خرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

در مقاله ی زیر، کلیاتی درباره ی غارها آمده  و همچنین در آن به مشکلات حفاظت غارها و چگونگی بازدید درست از آن ها  اشاره شده است.

طبیعت، سراسر آکنده از ناشناخته ها و پدیده های پر راز و رمز است؛ بسی سادگی است که بپنداریم زمین و محیط زیست خود را خوب می شناسیم، و یا بد تر از آن، بر این پندار اشتباه آمیز باشیم که می توانیم بر این محیط چیره گردیم. آدمی، حداکثر توان آن را دارد که به این لایه ی نازک و شکننده ی حیات که بر پوسته ی زمین رنگ های خیره کننده ی بی شمار زده است، آسیب های کاری بزند و با این کار، پیش از هر چیز خویشتن را از نعمت تنوعی که در دوران معاصر ما احتمالا غنی ترین تنوع زیستی تاریخ زمین بوده، محروم و محروم تر کند. و در ثانی (به علت همان ندانم کاری) زیست خود را بر این کره ی کوچک آبی و سبز که در تمامی فضای شناخته شده تا امروز بی مانند است، سخت و سخت تر کند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پارک های جنگلی را به طبیعت بازگردانیم
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱٢ فروردین ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

مطلب زیر از عباس محمدی،در شماره ی ٢۴ اسفند روزنامه ی پول چاپ شد؛

 

 

هفته منابع طبیعی با شعارها و با اقداماتی که بیشتر نمایشی بود تا موثر، به پایان رسید . در طول این هفته (و نزدیک به آن) مانند همه روزهای دیگر، در کشور شاهد از دست دادن جنگل‌ها و پارک‌های جنگلی (چه طبیعی و چه دست‌کاشت) و همچنین درختان باغ‌ها و خیابان‌ها بودیم. نمونه ی این بی‌مهری‌ها به طبیعت، بریدن درختان در پارک جنگلی طبیعی النگ دره (استان گلستان) و نابودسازی بخشی از پارک جنگلی دست کاشت وردآورد (استان تهران) به دست شهرداری (!) برای خانه‌سازی بود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
عباس، رهگذر راه های بی پایان
ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱٦ آبان ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

در روز پنج شنبه 21 آبان، از ساعت 5 تا 8 بعد از ظهر، مراسمی در بزرگداشت زنده یاد عباس جعفری، چهره ی ماندگار کوه نوردی و طبیعت دوستی ایران، برگزار می شود.

مکان:  تهران- خ شریعتی، خیابان ناطق نوری (پشت حسینیه ی ارشاد)، فرهنگسرای پایداری.

                                  **********

عباس؛ رهگذر راه های بی پایان

 

خوشا رها کردن و رفتن!

خوابی دیگر

                به مردابی دیگر

خوشا ماندابی دیگر

                          به ساحلی دیگر

                                                 به دریایی دیگر!

خوشا پر کشیدن ، خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن ، مُردن به رهایی!

 

 

چندان دور نیست، اما گذشتِ دورانی را می نماید!

 

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
در آداب گردش گری هم میهنان
ساعت ٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ٢٥ مهر ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

مطلبی با عنوان بالا، از عباس محمدی در سبزپرس.


 
گردش گری غیرمسوولانه و معضل زباله
ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز ٢٢ فروردین ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

گزارشی را که روزنامه ی همشهری از گفتگو با من تهیه کرده و مربوط است به آلودگی نقاط گردش گری ، در این جا بخوانید .


 
گردش گری غیرمسوولانه
ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ روز ٢٧ دی ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

خبری در مورد آلودگی دریاچه ی کوهستانی گهر را در http://isdle.ir/news/index.php?news=255 بخوانید .


 
گردشگری بی بهره از اجلاس کوه نوردی
ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز ٩ آبان ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی
گردشگری- عباس محمدی*:
گردشگری ورزشی از جمله‌روش‌هایی است که در جذب توریست مؤثر است و می‌تواند ایفاگر نقش مهمی در عرصه توریسم کشورمان باشد.

 این روزها و به‌ویژه پس از حضور غارنوردان بین‌المللی در ایران و برگزاری کارگاه‌های مشترک با ایرانیان، اجلاس اتحادیه جهانی سازمان‌های کوهنوردی هم در تهران برگزار شد تا فرصتی برای رونق این قبیل ورزش – گردشگری‌ها باشد. ایران در زمینه ورزش‌هایی که استعداد توریستی دارند موقعیت بسیار بکر و خوبی دارد و کافی است برای آن به درستی برنامه‌ریزی و تبلیغ شود. برای نمونه قایقرانی در رودخانه‌های خروشان، کوهنوردی، غارنوردی، رالی خودرو و موتورسیکلت، دوچرخه‌سواری، ورزش‌های هوایی و... را می‌توان نام برد. با این وصف باید دید در هر کدام از این شاخه‌ها به درستی چه اقدامی صورت گرفته یا می‌گیرد.

 اتحادیه جهانی سازمان‌های کوهنوردی(UIAA)که فدراسیون جهانی کوهنوردی هم خوانده می‌شود، از روز24 تا 27 مهر در تهران جلسه داشت. در سه روز نخست، هیات اجرایی و کمیته‌های خاص اتحادیه، جلسه داشتند و در روز آخر، مجمع عمومی برگزار شد. در روز بیست و هشتم مهر هم اتحادیه (فدراسیون) کوهنوردی آسیا (UAAA‌) مجمع خود را برگزار کرد. به نوشته تارنمای فدراسیون کوهنوردی ایران، 80‌نفر مهمان ایرانی و خارجی از 28 کشور جهان در این مجمع شرکت داشتند.

اتحادیه جهانی سازمان‌هایکوهنوردی از سال 1932 تشکیل شده و کمتر از یک‌دهه است که عنوان «فدراسیون جهانی» را هم برای خود به کار می‌برد. «UIAA» نهاد بین‌المللی کوهنوردی است و خلاصه هدف‌های اعلام شده آن، مطابق آنچه در تارنمای رسمی آن آمده، چنین است: تلاش برای فراهم ساختن امکان دسترسی مسئولانه به کوه‌ها، حفاظت کوه‌ها، ارائه استانداردهای مطمئن برای وسایل کوهنوردی و برگزاری مسابقه‌های یخ نوردی و اسکی کوهستان.

تا سال گذشته، مسابقه‌های صعود(سنگ‌نوردی داخل سالن) هم در حیطه کارهای اتحادیه بود اما این فعالیت ورزشی از پارسال برای خود تشکیلات مستقل یافت؛ اگرچه در ایران، هنوز این رشته ورزشی در مجموعه فدراسیون کوهنوردی که به فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی تغییر نام داده، پیگیری می‌شود. تا چند سال پیش، انگلستان، فرانسه، ایتالیا و... هر کدام 2نماینده و دیگر کشورها هر کدام یک نماینده در UIAA داشتند، اما در سال‌های اخیر این اتحادیه از هر کشور، عضوهای متعدد (با عنوان‌های عضو وابسته و عضو ناظر) هم می‌پذیرد. برای مثال امروزه، از کانادا 3سازمان، از ایتالیا 4سازمان، از فرانسه 2سازمان، از سوییس 2 سازمان، از آمریکا 2 سازمان در UIAA عضویت دارند..... ادامه ی یادداشت

پیوست:

 بهانه برگزاری نشست فدراسیون جهانی کوهنوردی در ایران؛


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
این، طبیعت‌گردی نیست!
ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ روز ۸ شهریور ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی

آن‌چه که در زیر با اشاره به یک مورد مستند گفته می‌شود، نه برای محکوم کردن مجریان آن برنامه (که مطمئن‌ام عاشق این سرزمین‌اند) بلکه برای توجه دادن به همه دوستان تورگردان، و به منظور پیش کشیدن بحثی است که شاید لازمه تداوم طبیعت‌گردی پایدار باشد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید