کارزار گل برای رویارویی با بیابان‌زایی
ساعت ٦:٢۳ ‎ب.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

 27 خرداد (7 جون) روز جهانی رویارویی با بیابان‌زایی است. کشور ایران با قرار داشتن روی کمربند خشک زمین، و البته بر اثر بدمدیریتی در زمینه‌ی مدیریت منابع آب و استفاده‌های بی‌ملاحظه از این مایه‌ی زندگی، یکی از بالاترین نرخ‌های بیابان‌زایی جهان را دارد. در این میانه تغییرات اقلیمی و گرم شدن کلی زمین (که در همین کمربند خشک، بیشتر از میانگین جهانی هم رخ داده) سبب تشدید خشکسالی‌ها و شتاب روند بیابانی شدن ایران شده است.

 شماری از کنشگران محیط زیست و سازمان‌های مردم‌نهاد تصمیم گرفته اند برای جلب توجه همگان به موضوع کم‌آبی، و اثرگذاری بر تصمیم‌های مدیران، یک کارزار (کمپین) با هدف نخریدن گل بریده راه بیاندازند. گل‌ شاخه بریده کالایی غیرضروری است که نخریدن و هدیه ندادن آن آسیبی به استاداردهای زندگی نمی‌زند. در عین حال نخریدن آن و بیان موضوع در نشست‌های خانوادگی و اجتماعی می‌تواند محرکی برای گفتگو در مورد کم‌آبی، خشکسالی، و شیوه‌های برخورد فعال با این پدیده باشد.

بیاییم به جای بردن تاج‌گل‌های بزرگ به مجلس‌های ترحیم یا ازدواج، بنر موسسه‌های خیریه را با یک شعار یا هشدار در مورد کم‌آبی اهدا کنیم تا هم پول ما در جای مناسبی هزینه شود و هم از ریخت و پاش گل که برای تولیدش آب زیادی مصرف می‌شود، خودداری کرده باشیم. همچنین می‌توانیم برای تازه ازدواج کرده‌ها، هدیه‌های پایدار و مناسب‌ (سکه، کارت هدیه، لوازم ضروری زندگی،...) هدیه دهیم.

کارزار گل می‌تواند بهانه‌ای برای اندیشیدن بیشتر به موضوع حیاتی کمبود آب که کلیت سرزمین و تمدن ما را تهدید می‌کند، ترغیب شهرداری‌ها به کاشت گیاهان مقاوم به خشکی و پرهیز از آبیاری‌های بی‌رویه در بوستان‌های شهری، پذیرفتن واقعیت کم‌آبی ایران‌زمین، چاره‌اندیشی برای مدیریت درست منابع آب، و اقدام‌های عملی برای تطبیق دادن شیوه‌های کشت و کار با شرایط جدید اقلیمی باشد.

 


 
طرحی برای تالاب بوجاق/به مناسبت روز جهانی تالاب‌ها
ساعت ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳ بهمن ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

کوشان مهران- خبرآنلاین

در سال 1721 میلادی، ارتش روس به فرمان تزار پتر بزرگ، پس از معاهده‌ای خفت‌بار با طهماسب میرزای صفوی که مدعی تاج و تخت از دست رفته‌ی پدر نالایق خود شاه سلطان حسین بود، تمام ساحل جنوبی دریای خزر از دربند تا استرآباد را اشغال کرد. پس از این اشغال، یکی از دلمشغولی‌های فرماندهان روس پاک‌تراشی پوشش جنگلی انبوه در اطراف شهر رشت به منظور ایجاد امنیت برای خودشان بود. بسیاری از گردشگران خارجی، تا نیمه‌ی نخست قرن نوزدهم به وجود پوشش جنگلی انبوه (و از دیدگاه آنان، مزاحم) در جلگه‌ی گیلان اشاره داشتند. در کنار پاک‌تراشی جنگل‌های جلگه‌ای برای کاشت برنج جهت صادرات به روسیه و ایجاد توتستان برای تولید پیله‌ی ابریشم که قرن‌ها ارزآورترین کالای صادراتی ایران بود، شرکت های روسی و گرجی امتیاز قطع و صادرات چوب‌های گرانبهای صنعتی به‌ویژه درختان بلند مازو (بلوط) را در منطقه‌هایی مانند تالش به دست آوردند.

اکنون حتی خاطره‌ی وجود پوشش جنگلی در جلگه‌ی گیلان به فراموشی سپرده شده و به دلیل بهره‌کشی شرکت های چوب و کاغذ، تنها بر شیب های تند یک پوشش جنگلی آسیب‌دیده برجای مانده که همان نیز در حال تصرف شدن و تغییرکاربری است، و حتی منطقه‌ی حفاظت شده‌ای چون لیسار گویا ذخیره‌گاه زمین شده است برای زمین خواران!


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
باید درباره‌ی آب گفتگو کنیم
ساعت ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱٩ آبان ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

دبیرخانه‌ی سلسله نشست‌های آب، فرهنگ، جامعه

اندیشکده تدبیر آب ایران، انجمن جامعه‌شناسی ایران، و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات،به عنوان نهادهای مدنی، و مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری، با توجه به اهمیت راهبردی بحران آب، قصد دارند سلسله نشست­هایی را با شعار «باید درباره آب گفت‌وگو کنیم» در شش‌ماهه دوم سال 1393 برای بررسی ابعاد مختلف بحران آب در ایران برگزار نمایند تا بدین وسیله ضمن مشخص شدن ابعاد راهبردی بحران آب، گفتمان‌سازی برای سیاست‌‌گذاری راهبردی در این حوزه تقویت شود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید