انتخابات شوراها، و پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی
ساعت ٥:٥٢ ‎ق.ظ روز ٢٧ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده‌بان کوهستان به همراه شماری از دیگر کنشگران محیط زیست و میراث فرهنگی، از چندین سال پیش خواستار وارد شدن نامزدان انتخابات مجلس و شوراهای شهر به موضوع حفظ میراث‌های طبیعی و تاریخی بوده است. در این زمینه، همکاری‌هایی را با «پویش پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی» داشته ایم، و قصد داریم در انتخابات آینده‌ی شوراها هم وارد این موضوع شویم. در این‌باره می‌توانید گفتگوی علیرضا افشاری، دبیر این پویش را در انتخاب خبر بخوانید.


 
جامعه‌ی مدنی و ورزش کوه‌نوردی
ساعت ٤:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱٤ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

این مقاله در کتابی با عنوان کوه یاد (چاپ‌شده در سال 1382، گردآورندگان: علی مقیم، مرتضی دزفولی. ناشر: مولف) چاپ شده است. در مقاله، کوشیده بودم که به سازمان‌های کوه‌نوردی ایران، به مثابه سازمان‌های مدنی، نگاهی داشته باشم و به مشکلات آن‌ها اشاره کنم.

جُستار در زمینه‌ی جامعه‌ی مدنی و سرمایه‌ی اجتماعی

با نگاهی به ورزش کوه‌نوردی در ایران

 جامعه‌ی مدنی، جامعه‌ای مملو از سازمان‌های انتخابی و پاسخ‌گو است. وجود سازمان در هر یک از امور اجتماعی، سبب ارتقای کیفیت کار و ساده‌سازی دستیابی به هدف‌ها از راه بهره‌مندی از نیرو و استعداد جمعی ( که با تاثیر هم‌‌افزایی - synergy - از مجموع نیرو و استعداد تک تک افراد بیشتر است) می‌شود. در ایران، به علت پیشینه‌ی دیکتاتوری در اداره‌ی کشور که سایه‌ی سنگین خود را بر تک تک امور و واحد‌های جامعه (تا اندرون خانه) انداخته است، از سازمان به مفهوم تجمع آزادانه‌ی افرادی که منافع و علاقه‌‌های یکسان دارند و در راه رسیدن به هدف‌های مشترک برنامه‌ریزی و تلاش می‌کنند و مدیران خود را برمی‌گزینند و برکنار می‌کنند، نشانی نمی‌بینم یا آنان را در جامعه بسیار کم‌اثر می‌یابیم.

سابقه‌ی تشکیل سازمان‌های آزادانه‌ای که ماهیتا به انجمن یا حزب به مفهوم امروزی آن نزدیک باشد، در میان مردم ایران به حدود صد سال پیش باز می‌گردد؛ در دوره‌ی جنبش مشروطه‌خواهی بود که قشرهای گوناگونی از جامعه‌ی شهرنشین کشور با درست‌کردن «انجمن‌«‌ها (با همین اصطلاح) به شکلی سازمان‌یافته وارد زندگی مدنی نامتمرکز شدند. منظور از «نامتمرکز» در اینجا این است که در این زندگی مدنی نوین، برخلاف مدنیت کهن ایرانی که در آن مدیریت جامعه به شکل بسیار متمرکز و غالبا توسط یک فرد اعمال می‌شود، مردمِ بیرون از حاکمیت ابزارهای ابراز وجود اجتماعی را شکل دادند. آن سازمان اجتماعی که در جنبش مشروطه مورد نظر آزادی‌خواهان بود، گرته‌ای از سلطنت مشروطه‌ی انگلستان بود. اما برای مقایسه بد نیست اشاره شود که در همان زمان ( اوایل قرن بیستم میلادی)، مثلا حزب محافظه‌کار انگلیس (باهمین نام) حدود هفتاد سال سابقه‌ی حضور و فعالیت در جامعه‌ی بریتانیا را داشت، و تازه این به جز سابقه‌ای بود که آن حزب با نام توری (Tory) از قرن هفدهم با خود داشت.


ادامه مطلب را مطالعه کنید