کوه‌نوردان در خدمت محیط زیست کوهستان
ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

در پاسخ به دعوت هیات کوه‌نوردی استان تهران از انجمن‌های فعال در حوزه‌ی محیط کوهستان و مسوولان کارگروه‌های جفاظت کوهستان گروه‌ها و باشگاه‌ها، در نشست دیروز، نامه‌ی زیر(با امضای عباس محمدی مدیر گروه دیده‌بان کوهستان، و علی محمودزاده نایب رییس انجمن دوستداران دماوند) به آقای رمضانی رییس هیات کوه‌نوردی استان تهران، آقای درویش مدیرکل آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست، و آقای شجیع رییس دفتر محیط زیست و توسعه‌ی پایدار وزارت ورزش داده شد.

 

جناب آقای رمضانی

 رییس گرامی هیات کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران

 با سلام

 

بازگشت به نامه‌ی 38/29/2784/206 مورخ 4/2/1395 با توجه به دستورجلسه، موردهای زیر را پیشنهاد می‌کنیم و از دوستان حاضر در نشست 12/2/95 درخواست داریم آن‌ها را اصلاح و تکمیل کنند:

 1- در مورد استفاده از توانمندی سازمان‌های کوه‌نوردی برای حفاظت از کوه‌ها، می‌توان ضمن هماهنگی با سازمان جنگل‌ها و مراتع، و سازمان حفاظت محیط زیست، از کوه‌نوردان در پایش محیط‌های کوهستانی استفاده کرد. به طور مشخص پیشنهاد می‌شود که چرای دام، چیدن سبزی‌های کوهی، و هرگونه شکار در کوه‌های شمال تهران ممنوع اعلام و این ممنوعیت با کمک کوه‌نوردان پایش و اعمال شود. در دیگر نقاط استان هم می‌توان اجرای مقررات وضع‌شده را توسط کوه‌نوردان دیدبانی کرد یا گزارش‌های آنان را دریافت و برای دفترهای مشارکت مردمی سازمان‌های مسوول فرستاد. دفتر محیط زیست و توسعه‌ی پایدار وزارت ورزش می‌تواند تسهیل‌گر رابطه‌ی سازمان‌های کوه‌نوردی با دولت، و همچنین حامی طرح‌هایی باشد که این سازمان‌ها می‌خواهند اجرا کنند.

 2- در مورد برنامه‌های مشترک، پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزشی یا سخنرانی‌ها و گفتگوهای مربوط به محیط زیست کوهستان، ماهی یک بار در دفتر یکی از سازمان‌های کوه‌نوردی یا در جایی دیگر برگزار شود. در این نشست‌ها هربار می‌توان مسایل مشخص یکی از کوهستان‌های کشور را بررسی کرد.

 3- درباره‌ی اولویت‌ها در موضوع حفظ محیط کوهستان می‌توان گفت که آموزش اصول کوه‌نوردی و طبیعت‌پیمایی مسوولیت‌پذیر، مهم‌ترین برنامه‌ای است که در ارتباط با جامعه‌ی کوه‌نوردی باید به اجرا درآید.

 4- در مورد مشارکت در صیانت از کوه دماوند، با توجه به نشست‌های پرشمار «کارگروه صیانت از دماوند» که از حدود سه سال پیش با مشارکت انجمن دوستداران دماوندکوه، انجمن کوه‌نوردان ایران، فدراسیون کوه‌نوردی، بخشداری لاریجان، اداره‌های میراث فرهنگی و محیط زیست و منابع طبیعی مازندران، شهرداری رینه، و دیگران برگزار شده است، به نظر می‌رسد که کوه‌نوردان می‌توانند ضمن تقویت و پشتیبانی این کارگروه، در زمینه‌های زیر کار کنند:

 

  • کاستن از فشار کوه‌نوردی سنگین و بی‌ضابطه که موجب فرسایش خاک، و ریخت و پاش زباله و فضولات بسیار در دماوند شده است.
  • جلب مشارکت ذینفعان محلی، به‌ویژه وانت‌داران و قاطرداران و راهنمایان، برای ساماندهی صعودها.
  • ایجاد یک شبکه‌ی مورد اعتماد جامعه، برای مدیریت و کنترل صعودها
  • ثبت کوهستان دماوند به عنوان یک پارک ملی، و اعمال مقررات ناظر بر این‌گونه پارک‌ها با همیاری کوه‌نوردان.
  • مشارکت در برگزاری جشن تیرگان (روز ملی دماوند) به عنوان بزرگ‌ترین همایش محیط زیستی کشور.

 

 


 
سرگشته در قفقاز
ساعت ٧:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱٢ مهر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

در یادداشت 17 شهریور گفته بودم که یکی از هدف‌های برنامه‌ی مشترک انجمن کوه‌نوردان ایران، آمریکن آلپاین کلاب، و فدراسیون کوه‌نوردی ارمنستان (که عنوان  Rock Us in the Caucasus به آن داده شد) اجرای یک کوه‌نوردی دوستانه و اخلاق‌مدار است. در زیر، به دیگر هدف‌های این برنامه (و همچنین به گوشه ای از مشکلاتی که پیش از برنامه، با دوستان خودمان داشتیم) اشاره می‌کنم:

* زمینه‌چینی برای کارهای کوه‌نوردی بزرگ‌تر و آموزش

هر برنامه‌ای را که در انجمن کوه‌نوردان ایران با خارجیان داشته ایم (چه در ایران و چه در بیرون از کشور) فرصتی دانسته ایم در جهت فراهم ساختن موقعیت برای انجام صعودهای فنی و باارزش. برگزاری نخستین دوره‌ی آموزش دیواره‌نوردی پیشرفته از سوی انجمن در آبان ماه 1386 سرآغاز یک سری برنامه‌ در داخل و بیرون از کشور بود در این راستا. همکاری با آمریکن آلپاین کلاب هم بدون در نظر داشتن این هدف نبود؛ به‌ویژه آن که آمریکا با داشتن دیواره‌های بلند و یک‌دستی مانند ال کاپیتان و یک سنت دیواره‌نوردی بسیار پربار، می‌تواند بسیار چیزها برای جامعه‌ی کوه‌نوردی ایران داشته باشد.

برنامه‌ی قفقاز 94 گذشته از آن که خود یک دوره‌ی آموزشی بود، زمینه‌ی آشنایی ما را با یکی از آموزشگران آمریکایی دیواره‌نوردی فراهم ساخت که امیدواریم بتوانیم با همکاری او، دوره‌های آموزشی و دیواره‌نوردی‌هایی را در ایران برگزار کنیم.

 

* برقراری ارتباط کوه‌نوردان ایرانی با محفل‌های کوه‌نوردی جهان

در انجمن، بر این عقیده بوده ایم که هرچه ارتباط کوه‌نوردان ایران با خارجیان (به‌ویژه با کوه‌نوردان زبده) بیشتر و عمیق تر باشد، امکان ارتقای کوه‌نوردی بیشتر خواهد بود. از این‌رو، به سهم خود کوشیده ایم که در چارچوب برنامه‌های مشترک با سازمان‌های معتبر خارجی، ارتباط موثر و پایداری را میان کوه‌نوردان کشورمان با این‌گونه سازمان‌ها و افراد موثر آن‌ها برقرار کنیم.

برنامه‌ی قفقاز 94 هم از این قاعده برکنار نبود و سبب‌ساز شکل‌گیری دوستی‌ها و ارتباط هایی میان کوه‌نوردان ایرانی و جمعی از کوه‌نوردان آمریکایی و ارمنی شد.

 

* معرفی کوه‌نوردی ایران


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
اخلاق در تنگ‌پیمایی (دره‌نوردی)
ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۱ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

تنگ‌پیمایی(1) شاخه‌ای از کوه‌نوردی است که هدف خود را پیمایش (بیشتر: فرود از) دره‌های باریک و سخت‌گذر قرار داده است.

تنگ‌ها، آخرین بقایای طبیعت بکر کوهستانی ایران هستند؛ هر آ‌ن‌چه را که درباره‌ی حفظ محیط کوهستان می‌گوییم، دو چندان باید در دره‌های تنگ رعایت کنیم. چرا که محیط کوچک این دره‌ها بسیار آسیب‌پذیر است.

 * در دسته‌های کوچک و در فاصله‌های زمانی زیاد وارد تنگ‌ها شوید تا محیط آن‌ها فرسوده نشود.

* به هیچ وجه در تنگ‌ها آتش روشن نکنید.

تا حد امکان، روی خاک‌های نرم پا نگذارید تا بستر گیاهان آسیب نبیند.

* از ایجاد سر و صدای زیاد در تنگ‌ها خودداری کنید.

* در فصل‌های زادآوری پرندگان و دیگر جانوران وارد تنگ‌ها نشوید.

* تمامی زباله‌ها و مدفوع خود را از تنگ‌ها بیرون ببرید.

* مراقب گیاهان کنار رودخانه‌ای باشید و به آن‌ها آسیب نرسانید.

* از آلوده کردن آب و به هم زدن افراطی حوضچه‌ها خودداری کنید.

* از معرفی تنگ‌ها در رسانه‌ها خودداری کنید.

* تنگ‌ها را محل ورود گروه‌های تجاری نکنید.

* تنگ‌های خاص را برای حفاظت، به سازمان حفاظت محیط زیست معرفی کنید.

 

1) اصطلاح "تنگ" معادل زیبایی است که در زبان فارسی از دیرباز برای پدیده‌ی طبیعی canyon وجود داشته است؛ تنگ رغز، تنگ چوگان، تنگ واشی، تنگ براق، تنگ هایقر... . به نظر می‌رسد که عبارت "تنگ‌پیمایی" رساتر از "دره‌نوردی" باشد، چرا که "دره" مفهوم گسترده‌تری دارد.


 
سوراخ‌کاری دیواره‌ها، آری یا نه؟!
ساعت ٧:۳٢ ‎ق.ظ روز ۳ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

در انجمن کوه‌نوردان ایران، همیشه به موضوع سوراخ‌کاری دیواره‌ها (رول‌کوبی) حساسیت وجود داشته و به همین دلیل نشست‌هایی نیز با موافقان و مخالفان این کار برگزار کرده ایم (از جمله: در مهر ماه 1386 پس از گفتگوهایی که درباره‌ی مسیر اراکی‌ها و صعود مسیر کریستال دیواره‌ی علم کوه پیش آمد). در ابتدای گزارش "برنامه‌ی مبادله‌ی کوه‌نورد با آمریکن آلپاین کلاب" (1389) هم نوشته بودیم که: «ما می‌دانستیم که مکتب کوه‌نوردی – به ویژه سنگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نوردی  آمریکایی، مکتبی غنی است که از بسیاری جهات با مکتب فرانسوی که از دیرباز راهنمای کوه‌نوردی ایرانی بوده، متمایز است. آشنایی از نزدیک با این مکتب می‌توانست گامی باشد در جهت ارتقای کوه‌نوردی کشور و اصلاح پاره‌ای  رویکردهای جا افتاده در کوه‌نوردی ما. برای مثال، کوه‌نوردان آمریکایی در موضوع حفاظت کوه‌ها و خوددار بودن در سوراخ‌کاری دیواره‌ها، بسیار مقید هستند».

نشست 27 مرداد 94 در همین زمینه با حضور چند تن از کوه‌نوردان مرد و زن با گرایش‌های متفاوت سنگ‌نوردی، دیواره‌نوردی، تنگ‌پیمایی (دره‌نوردی)، و کسانی که پیشینه‌ی در خور توجه در مربی‌گری و اداره‌ی گروه‌ها و باشگاه‌ها دارند، در دفتر انجمن برگزار شد (گزارش تصویری در کوه‌نامه). در اطلاعیه‌ای که پیش‌تر انجمن منتشر کرده بود، آمده بود: «سوراخ کردن سنگ ها و دیواره ها از مسایلی است که از دیرباز در میان کوه‌نوردان مورد بحث و مناقشه بوده است. با توجه به گسترش فعالیت‌های دیواره‌نوردی در ایران، و نظر به آسیب‌هایی که رول‌کوبی‌های بی‌ضابطه و تجهیز غیرمسولانه‌ی مسیرهای سنگ‌نوردی به کوهستان وارد می‌کند، انجمن کوه‌نوردان ایران نشستی را برای هم‌اندیشی در این زمینه برگزار می‌کند». در نشست، بحث (به درستی) محدود به تاثیرهای ضد محیط زیستی سوراخ کاری نشد و در این مورد هم که رول‌کوبی بی‌ضابطه می‌تواند ارزش فنی مسیرها را کم کند، و یا نصب رول لزوما به معنای ایمن‌سازی مسیر نیست نیز بحث شد.

اگرچه شماری از حاضران به شدت با رول‌کوبی مخالف و چند تنی هم موافق بودند، اما خوشبختانه فضای کلی نشست آرام بود و همگی بر این عقیده بودند که باید با ادامه‌ی چنین گفتگوها، با تدوین یک منشور اخلاقی، و با هم‌اندیشی با فدراسیون و طرح قضیه در دوره‌های آموزشی... به نقطه‌نظرهای دقیق‌تری رسید تا ضمن کمک به پیشرفت سنگ‌نوردی، بتوان محیط کوهستان را هم حفظ کرد. همچنین بیشتر حاضران بر این عقیده بودند که فضاهای آموزشی باید مشخص شوند و در محیط‌های کوهستانی غیرآموزشی، تجهیز و رول‌کوبی و هرگونه دستکاری دیگر در مسیرها، محدود باشد. نکته‌ی دیگر این که بیشتر حاضران، بر ادامه‌ی این‌گونه نشست‌ها و تدوین یک "مرام‌نامه‌ی سنگ‌نوردی" تاکید داشتند.

 در زیر، اشاره‌ای می‌شود به گفته‌های چند تن از حاضران در نشست:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
شاهوار تا بسطام، کوه‌نوردی و روستاگردی با رویکرد طبیعت‌گرا
ساعت ٧:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٤ : توسط : محمود بهادری

شاهوار تا بسطام

کوه‌نوردی و روستاگردی با رویکرد طبیعت‌گرا

24 تا 26 اردیبهشت 1394 (سه روزه)

 

صعود قله شاهوار (بلندترین کوه در استان سمنان)، بازدید از خرقان و بسطام و جاذبه‌های شهر شاهرود، روستاگردی و بازدید از کشاورزی و باغداری روستای ده‌ملا در منطقه شاهرود

  • سرپرست: محمود بهادری

    راهنما و آموزشگر: عباس محمدی

    حرکت از تهران: ساعت 7 صبح 24 اردیبهشت
  • رسیدن به تهران:  ساعت 9 شب 26 اردیبهشت

 برنامه و خدمات: برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، آشنایی با موضوع روستاگردی و ارزش‌های آن، آموزش میدانی محیط‌زیست، آموزش ضمنی طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی، هزینه بلیت‌‌ها، حمل و نقل توریستی با توجه به ظرفیت، دو وعده شام و دو وعده صبحانه، اقامت در خانه روستایی  


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
مدفوع خود را از کوهستان برگردانیم!
ساعت ٩:٤٧ ‎ب.ظ روز ۳٠ آبان ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

با زیاد شدن شمار کوه‌نوردان، موضوع ریخت و پاش مدفوع انسانی در نطقه‌هایی که مکان "استفاده‌ی متمرکز" است مانند بندیخچال (در شمال تهران) که محل تجمع سنگ‌نوردان است، و علم‌چال که چادرگاه دیواره‌نوردان است، و در مسیرهای کوهستانی پر رفت و آمد مانند مسیرهای صعود به دماوند و ساوالان...، به معضلی جدی بدل شده است.

در جاهایی که توالت ساخته شده است (مثلا در بارگاه جنوبی دماوند)، موضوع باید مورد ارزیابی جدی و در صورت لزوم مورد تجدید نظر قرار گیرد؛ این توالت‌های کوهستانی به نقطه‌هایی نفرت‌انگیز بدل شده و گذشته از آسیب‌رسانی جدی به محیط زیست، جذابیت کوهستان را سخت به خطر انداخته‌اند.

در ایران، بسیار کم در زمینه‌ی دفع فضولات انسانی در کوهستان و دیگر منطقه‌های طبیعی چیز گفته یا نوشته شده است(1) و ضرورت دارد که جامعه‌ی کوه‌نوردی به جای نادیده گرفتن مشکل و درهم کشیدن چهره به هنگام بحث درباره‌ی آن، به شکلی مسوولانه‌ به قضیه بپردازد. فراموش نکنیم که حدود بیست و پنج سال پیش، موضوع برگرداندن زباله‌ها از کوه هم به نظر غیرعادی می‌رسید و اندک کسانی که به اجرای برنامه‌های پاک‌سازی می‌پرداختند، گاه مورد تمسخر قرار می‌گرفتند. اما، امروزه تقریبا همه‌ی کوه‌نوردان جدی (به ویژه اعضای باشگاه‌ها و گروه‌ها) زباله‌های خود را به پایین برمی‌گردانند. باشد که موضوع دفع درست، که گاه فقط  با بازگرداندن مدفوع امکان‌پذیر است، بسیار زودتر از موضوع بازگرداندن زباله‌ها جا بیفتد!


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
مشارکت در برنامه های درخت کاری
ساعت ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱٦ اسفند ۱۳٩٠ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده بان کوهستان، همچون سال های گذشته، در فعالیت های درخت کاری "هفته ی منابع طبیعی" مشارکت خواهد داشت. بدینوسیله از همه ی دوستان کوه نورد درخواست داریم در منطقه ی خود، در این گونه برنامه ها شرکت کنند.

در تهران، در برنامه ی درخت کاری اداره ی کل منابع طبیعی استان در منطقه ی کهریزک شرکت خواهیم کرد. قرار: جمعه 19 اسفند ساعت 8 صبح - انتهای خیابان مطهری (جنب باشگاه بانک سپه)، اداره ی کل منابع طبیعی.

در استان البرز، در برنامه ی مشترک اداره ی کل منابع طبیعی استان و سمن ها و گروه های کوه نوردی شرکت خواهیم کرد؛ قرار: ساعت 7 و 45 دقیقه ی صبح جمعه - میدان آزادی. اطلاعات بیشتر در تارنمای گروه کوه نوردی کلکچال.

در ساری، در برنامه ی اداره ی منابع طبیعی در منطقه ی زرین آباد شرکت خواهیم کرد. برای هماهنگی، می توانید با تلفن 09121115372 (خانم بقراط )تماس بگیرید.

یادداشت دیگر در این زمینه: فراخوان مشارکت در برنامه های درخت کاری


 
"تنگ پیمایی" مسولانه
ساعت ۱۱:۳۱ ‎ب.ظ روز ٤ مهر ۱۳٩٠ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت را دوست گرامی ام محمود بهادری فرستاده که مطلبی است با ترجمه ی سعید راعی و در این جا با کمی ویرایش می آید. در این یادداشت، منظور راعی از "دره نوردی" ، canyoning است که به نظر من برابرنهاد بهتر آن در فارسی، "تنگ پیمایی" است ("تنگ" در فارسی به معنای دره ی باریک و عمیق است.)
آن چه که در این یادداشت درباره ی تنگ پیمایی مسوولانه گفته شده، در مورد انواع دیگر کوه پیمایی هم صدق می کند.

 بخشی از جذابیت دره نوردی، حس اکتشاف و ماجراجویی است که ما، آن هنگام که
دره‌ای را برای نخستین بار فرود می‌رویم، احساس می‌کنیم. این احساس،
وقتی ما دره‌ها را در وضعی دست‌نخورده و وحشی با حداقل نشانه‌ای از حضور
گروه‌های قبلی می‌یابیم، بیشتر می‌شود. اما متاسفانه وقتی تعداد
دره‌نوردان افزایش و ویژگی‌های طبیعی دره‌ها کاهش می‌یابد؛ اثرات [و حس
خوبی که طبیعت وحشی به ما می‌دهد] کم می‌شود یا رو به زوال می‌نهد. گاه این پرسش پیش می آید که روش‌های مناسب برای حفاظت از طبیعت اولیه و نخستین دره‌ها، وقتی که تعداد دره‌نوردان زیاد می‌شود، چیست؟


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
درباره ی کوه پیمایی طبیعت دوستانه
ساعت ۸:٠٢ ‎ب.ظ روز ۳٠ اردیبهشت ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

مطلب زیر، در تارنمای تابناک آمده بود و از دکتر قاسم توحیدلو است. (با سپاس از دکتر جعفر سپهری که آن را برایم فرستاده است.)

 اینجانب هر از چند گاهی با دوستان به ورزش کوهنوردی می‌روم. از آنجایی که رشته تحصیلی اینجانب، بی‌ارتباط با محیط زیست نیست، ضمن صعود به قله٬ به خاک و پوشش گیاهی موجود در مسیر صعود نیز توجه خاصی دارم، به گونه‌ای که جمعه گذشته، هنگام صعود به کوه نور، واقع در عظیمیه کرج، متوجه فرسایش شدید خاکی و پوشش گیاهی آن شدم که عکس‌های تهیه شده، گویای این مسأله هستند.

از آنجا که این منطقه از البرز به دلیل نزدیکی به کرج، مورد توجه وفور علاقه‌مندان به طبیعت و کوهنوردی کلانشهر کرج است، بر خود لازم دیدم، پیشنهاد‌هایی را  به صورت عام درباره بهره‌گیر درست و حفاظت از محیط زیست به علاقه‌مندان به کوهنوردی و طبیعت٬ سازمان محیط زیست و نیز شهرداری محترم شهر ارایه نمایم. امیدوارم که دیگر عزیزان نیز پیشنهادها و ایده‌های بهتر و عملی‌تر خود را در این زمینه ارایه فرمایند:
 
1.
از کوهنوردان و علاقه‌مندان طبیعت درخواست می‌شود، هنگام صعود به کوه، از ریختن زباله به ویژه زباله‌هایی که دیرتر تجزیه شده و یا تجزیه‌ناپذیرند، مانند پلاستیک به طور عموم٬ بطری‌های آب (به ویژه)٬ بسته‌بندی‌های آلومنیومی٬ شیشه و کارتن در مسیر صعود خودداری کنند. همچنین بهتر است شوراهای محترم شهرها و شهرداری‌ها، برنامه مدونی را برای بازگرداندن بطری‌های پلاستیکی آب به فروشگاه‌ها و سوپرمارکت‌های عرضه کننده توسط مصرف کنندگان در ازای دریافت و پرداخت وجه مناسب ارایه نمایند. این امر در برخی کشورها معمول است؛ در غیر این صورت، با وزش باد، باغات و مزارع از این نوع پلاستیک‌ها پر خواهند شد؛ گو اینکه این مشکل در بسیاری از مزارع و باغات حاشیه جاده‌ها آشکارا دیده می‌شود.
 
به کوهنوردان و علاقه‌مندان طبیعت توصیه می‌شود که هنگام کوهنوردی، کیسه زباله نیز به همراه خود ببرند تا در صورت لزوم، زباله‌ها را درون آن ریخته و به همراه خود برگردانده و سپس در ظرف‌های زباله بریزند.

 

 

 

 

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
مقاله ای درباره ی پناهگاه
ساعت ٩:۱٠ ‎ب.ظ روز ٢۸ تیر ۱۳۸۸ : توسط : عباس محمدی

پناهگاه ها ؛ دوگانه ی بهره برداری و حفاظت از کوهستان*

چند مطالعه ی موردی

                                                                                                   

 

سی و سه سال است که رفتن به کوه و موضوعات مربوط به آن ، مهم ترین دل مشغولی من بوده و تقریبا تمامی اوقات فراغت مرا به خود اختصاص داده است . در این دوره ی طولانی ، مهم ترین رویدادهای کوه نوردی ایران را پی گیری کرده ام ، با بسیاری از بزرگان کوه نوردی ایران نشست و برخاست داشته ام و انبوهی از گزارش های آنان و دیگر کوه نوردان کشور را خوانده ام ، همچنین سیری نه سرسری در نوشته های کوه نوردان بزرگ جهان داشته ام . با این شناخت ، به جدّ ادعا می کنم که نخستین و مهم ترین انگیزه ی کوه روی ، حتی فنی ترین و ورزشی ترین شکل های آن ، دوست داشتن طبیعت است . اما این را نیز دریافته ام که در این حیطه همچون دیگر عرصه های عشق و زندگی ، صرف دوست داشتن نمی تواند راه رستگاری را برای عاشق ، و چشم انداز خشنودی و سلامت را برای معشوق فراهم سازد . واقعیت این است که آدمیان از رهگذر عشق سلطه جویانه ، ستم های بی شمار بر معشوق خویش ( در این جا : طبیعت ) روا داشته اند . مورسو ، قهرمان داستان « بیگانه » ی آلبر کامو در دادگاه به قاضی می گوید که چه بسیار کسان که خواسته اند آن که دوست اش دارند ، بمیرد !


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
محدودیت برای کوه نوردان در حمایت از پرندگان
ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ روز ٥ اسفند ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

یادداشتی در این مورد را در آرام کوه بخوانید .


 
نکوداشت راهنمایان علم کوه
ساعت ٦:٥۱ ‎ق.ظ روز ۳ مهر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

هفتاد و یکمین نشست ماهانه ی انجمن ؛ نکوداشت راهنمایان علم کوه

 

در روز پنج شنبه 18/7/87 ، نشست ماهانه ی انجمن کوه نوردان ایران در شهر کلاردشت برگزار خواهد شد . در این نشست ، نکوداشت آقایان صفر نقوی و علی محمد فرضی ، و فرزندان ایشان رسول نقوی و علیدوست فرضی که چندین دهه به شکلی پیوسته به راهنمایی کوه نوردانی که به منطقه ی علم کوه می روند پرداخته  وخدمات بی شماری به جامعه ی کوه نوردی ایران داشته اند ، برگزار خواهد شد .

خانواده های نقوی و فرضی ، گذشته از این که به عنوان راهنمای منطقه ی علم کوه به هزاران کوه نورد ایرانی و خارجی خدمت کرده و خود ، کوه نوردی های بی شمار در ایران و خارج از ایران داشته اند ، خدمت درخور توجهی نیز به محیط کوهستان علم کوه داشته و بسیار کارها در اشاعه ی فرهنگ دوستی با کوه ، حفظ پاکیزگی و جلوگیری از تخریب کوهستان داشته اند .

 

در این نشست ، همچنین محمد تاجران کوه نورد ایرانی که ماه ها است با شعار « به درختان نیاز داریم » با دوچرخه در حال سفر به دور دنیا است ، حضور خواهد داشت و گزارشی از کار خود خواهد داد .

 

زمان : از ساعت 6 تا 9 بعد از ظهر 18 مهر ماه

مکان : کلاردشت ، میدان حسن کیف ، سالن آموزش و پرورش


 
علم کوه
ساعت ۱٠:٠٥ ‎ب.ظ روز ۳٠ شهریور ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

علم کوه ، آینه و آبروی کوه نوردی ایران

 

منطقه ی علم کوه ، جلوه گاه کوه نوردی جدی ایران و جایی است که در آن کوه نوردان کشور هر آن چه را که در طول سال ها آموخته اند ، به نمایش می گذارند . حضور تابستانه در علم کوه برای دیواره نوردان ، فرصت محک زدن به توانایی های خویش ؛ برای قله روها ، زمان تماشای باشکوه ترین چشم اندازهای کوهستانی از فراز دومین چکاد بلند کشور؛ و برای کوه گردان ، هنگام گلگشت در میانه ی چمنزارها و دامنه های کم مانند پرگل است . و هر آن کس که در زمستان به علم کوه برود ، می تواند گوشه هایی از سخت ترین شرایط کوه های بلند جهان را تجربه کند . این ویژگی ها ، علم کوه را به ثروتی با ارزش برای جامعه ی کوه نورد و طبیعت دوست ( و البته برای طبیعت کشور ) بدل ساخته است . در عین حال ، با وجود طیف متنوع و بزرگی از کوه نوردان که به علم کوه می روند ، هر اتفاقی که در آن جا بیفتد به حساب کلی کوه نوردان ایران گذاشته می شود .  با این حساب ، روشن است که اگر در ارتباط با این منطقه ، خبط و خطایی هم از کوه نوردان سر بزند ، آن هم به پای کوه نوردی ایران نوشته می شود .

به تازگی ، 4-3 روزی را در علم کوه گذراندم و نکته هایی توجهم را جلب کرد که لازم می دانم از آن بگویم .

 

 ( ادامه دارد )


 
صعود زیست محیطی به اورست
ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱٥ خرداد ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

در 18 آوریل گذشته (30 فروردین) یک هیات یازده نفره ی بین المللی به سرپرستی داوا استیون شرپا ، صعود به اورست را با رویکردی زیست محیطی آغاز کرد . یک هدف این هیات ، افزایش آگاهی همگانی در مورد اثر گرم شدن زمین بر یخچال های هیمالیا به ویژه خطر جاری شدن سیل های ناشی از شکست دریاچه های یخچالی (GLOF)  در منطقه ی خومبو بود . هیات ، همچنین به آزمون صحرایی یک طرح ده نکته ای پرداخت که قرار است مبنای صدور گواهی بین المللی صعودهای دوستدار محیط زیست قرار گیرد .

بخش مهمی از این برنامه ، پایین آوردن زباله های اورست ، از جمله زباله های جاگذارده ی دیگر گروه ها بود . هیات " اکو اورست " ، با تعیین مشوق های مادی به ازای هر کیلو زباله که به دست شرپاها پایین آورده شود ، دفع درست زباله را تشویق می کند . هیات ، به آزمون صحرایی یک توالت  قابل حمل  به نام CMC برای گروه های کوه نورد پرداخت . مدفوع انسانی بر روی شیب ها نه تنها چشم را می آزارد ، بلکه اغلب سبب آلوده سازی برف و منشا بیماری های دستگاه گوارش کوه نوردان می شود .

بخشی از کار این هیات ، جلب توجه به نتایج تغییر اقلیم ، با برگزاری یک نمایشگاه از عکس های منحصر به فرد هیمالیا که در دهه ی 1950 گرفته شده و مقایسه ی آن ها با عکس های چند سال اخیر بود . هیات ، پس از اتمام برنامه ی صعود ، به چند کشور جهان سفر خواهد کرد .

داوا استیون شرپا معتقد است که می توان راهی برای جلوگیری از گرم تر شدن زمین یافت . او خوشحال است که از این برنامه ، کوه نوردان بزرگی مانند راینهولد مسنر ، کنراد آنکر ، پیتر هابلر ، شخصیت زیست محیطی بزرگ ژاپن  کن توگوچی ، و سازمان هایی مانند وزارت جهان گردی و سازمان هواپیمایی نپال حمایت کرده اند .

آپا شرپا از شرپایان همراه  این هیات ، با رسیدن به قله در روز 22 می (دوم خرداد) هجدهمین صعود اش به اورست را با موفقیت انجام داد . آپا شرپا از سال 1999 با دهمین صعود خود به اورست ، رکورد دار رسیدن به " بام جهان " بوده است . به جز او ، پنج نفر دیگر از اعضای هیات " اکو اورست " نیز به قله رسیدند .