طبیعت‌پیمایی کم‌اثر

شاید آزمایش دکتر هارلو بیانگر شرایط یک مسیر متداول نباشد، اما می‌تواند توضیحی روشن باشد بر چرایی وجود وضع برش خورده (ترانشه‌ای) که در پاره‌ای مسیرهای پر رفت و آمد تفرجی می‌بینیم.

کم‌عمق‌تر بودن طرح زیره‌ی کفش، سبب می شود که کفش گِل را به خودنگیرد و آسیب کم‌تری به خاک و پوشش گیاهی وارد شود. برای پیاده‌روی در مسیرهای عمومی، از کفش‌های ورزشی که برای دویدن یا تمرین به کار می‌رود، استفاده کنید. این کفش‌ها سبک هستند و کم‌تر خسته می‌کنند، و نسبت به کفش‌های چرمی زودتر خشک می‌شوند. اگر می‌خواهید پایتان "حمایت" بیشتری داشته باشد، از کفش‌های سبک یا فوق سبک پیاده‌روی استفاده کنید. بیشتر مدل‌های این گونه کفش، زیره‌های کم‌عمق دارند.

 

ویژگی‌های کفشی که ردّ نمی‌گذارد

به محض آن که از جعبه بیرون آید، به پا می‌خورد.

رویه‌ی ضد آب یا دفع کننده‌ی آب دارد.

زیره‌ی کم‌عمق "چسبنده" [روی سنگ] دارد.

محافظ قوزک محکم و لایی دار و محافظ قوس دارد.

 

کفشی راحت‌تر بپوشید

در چادرگاه که شدآمد بیشتر است، کفش کوه‌های عرق کرده‌تان را درآورید و کفش‌های راحت ویژه‌ی چادرگاه بپوشید. یک کفش چادرگاهی مطلوب، سبک است و زیره‌ی نرم دارد. کفش دو، سندل ورزشی، یا کفش‌های پارچه‌ای قایق، برای این کار مناسب‌اند. آن‌ها به راحتی تا می‌شوند و برای گذر از رودخانه‌ها هم می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند.

/ 0 نظر / 7 بازدید