یک روزنامه‌نگار زن آلمانی یک‌سال بدون مصرف‌گرایی زندگی کرد

گرتا تاوبرت در این کتاب با تمام جزئیات توضیح می‌دهد که چگونه روش معمولی برای تامین کالاهای مورد نیاز خود را تغییر داد و به جای خرید و هزینه کردن پول، کالاهای مورد نیاز خود را از مواد مازاد و دورریختنی سوپرمارکت‌ها و مردم تامین می‌کرد.

او می‌گوید که این ماجرای یک‌ساله از روزی آغاز شد که برای صرف نهار به منزل مادربزرگش رفته بود. میز غذا از انواع و اقسام خوراکی‌ها انباشته بود و به خوبی نشان می‌داد که چگونه مردم در جوامع پیشرفته امروزی به مصرف بی‌رویه عادت کرده‌اند.

او در بخشی از کتاب خود می‌نویسد: «نظام اقتصادی و روش زندگی ما براساس این فرضیه بنا شده است که به شکلی بی مهار و بی‌نهایت می‌توانیم مصرف کنیم. ولی واقعیت این است که منابع طبیعی ما به شدت محدود است. بنابراین روش زندگی و مصرف بی‌مهار نمی‌تواند همیشگی و پایدار باشد.»

وب‌سایت خبری رپلر یادآوری می‌کند که در سال ۲۰۱۲ فقط در کشور آلمان حدود هفت میلیون تُن موادغذایی سالم و قابل مصرف دور ریخته شد. یعنی هر شهروند آلمانی به طور میانگین در طول یک سال حدود ۸۲ کیلوگرم موادغذایی را به ظرف‌های آشغال می‌ریزد.

گرتا تاوبرت می‌گوید که در سا‌ل‌های بحران اقتصادی اخیر در اروپا موضوع مصرف بی‌رویه و از سوی دیگر آگاهی از محدودیت‌ها و ضعف‌های سیستم اقتصادی موجود برجسته‌تر شده‌است.

او می‌افزاید: «مردم دریافته‌اند که اجرای طرح‌های موسوم به نجات اقتصادی کشورهای بحران‌زده و یا روش‌های اصلاح نظام اقتصادی اروپا راه حل نهایی نیستند. ما هنوز هم همان روش‌های اقتصادی پیشین را پیش می‌بریم ولی مشخص شده است این سیستم‌های موجود پایه و اساس سالم و پایداری ندارند.»

استدلال‌های او شبیه به مطالبی است که دو نویسنده بریتانیایی به نام‌های رابرت و ادوارد اسکیدلسکی در کتاب خود به نام «چقدر کافی است؟» در سال ۲۰۱۳ مطرح کرده بودند. این دو نویسنده بریتانیایی معتقدند که حرص و طمع بی‌نهایت برای داشتن و اندوختن پول و سرمایه بیشتر به مهم‌ترین عامل در سیستم اقتصادی و روش زندگی امروزی بشر بدل شده ‌است.

وب‌سایت خبری رپلر می‌افزاید که تحت تاثیر بحران اقتصادی سال‌های اخیر علاوه بر نقد سیستم اقتصادی موجود، نظریه‌های مختلفی هم در مورد صرفه‌جویی و کاستن از مصرف‌گرایی افراطی مطرح شده‌ است.

در کشورهای جنوب اروپا مثل یونان و یا اسپانیا که بیش از همه از پیامدهای بحران اقتصادی آسیب دیده‌اند، جوانان روش‌های جدیدی را برای تامین زندگی خود در پیش گرفته‌اند. یکی روش موسوم به «بانک وقت» است که در آن هر فردی دانش یا حرفه خود را از طریق انجام کارهای موقت با کار یک فرد دیگر معاوضه می‌کند. مثلا در مقابل تدریس انگلیسی به فرزندان یک خانواده، پدر آن خانواده که تعمیرکار برق است وسایل برقی و یا سیم‌کشی خانه معلم زبان را تعمیر می‌کند.

گرتا تاوبرت در یک سالی که بدون هزینه کردن پول زندگی کرده روش‌های گوناگونی را برای کاهش مصرف آموخته ‌است و می‌گوید: «مسلماً من بسیاری از این روش‌ها را در زندگی خود به کار می‌بندم ولی در عین حال خوشحالم که پس از پایان آن تجربه یک‌ساله دیگر مجبور نیستم با آن دشواری‌ها و محدودیت‌ها زندگی کنم.»

 

/ 2 نظر / 8 بازدید
آنا

سلام. مطلب خیلی جالبی بود. من هم همیشه به زندگی ساده و دور از اصراف و تجملات علاقه داشتم. اما فرهنگ مصرفی ای که کل دنیا رو گرفته دست و پای مارو برای تغییر شرایط ، بسته و آدم حس میکنه چاره ای جز همراهی با این جریان ناخواسته وجود نداره

محمود بهادری

از شما دعوت می کنم تا در این برنامه تشریف بیاورید. درباره راه هایی که ما برای تغییر شرایط می تونیم داشته باشیم گفتگو خواهیم داشت... http://mountainwatch.persianblog.ir/post/2334/