نوع دیگری از "تلطیف فاجعه "

 شعار شهر ما : زنده باد ساخت و ساز

 

همشهری امروز (11/6/) ، تیتر زده بود که بزرگ راه همت از سمت شرق ، به بزرگ راه زین الدین وصل  و گره ترافیکی شرق تهران باز شد . قالیباف هم باز گله کرده بود که چرا عده ای سبب شدند که این پروژه هجده ماه بخوابد . منظور از این عده هم ، سازمان جنگل ها و مراتع و تعدادی از سازمان های غیر دولتی زیست محیطی است که در بهمن ماه 1384 با تجمع در پارک جنگلی لویزان و سپس طرح شکایت قانونی بر ضد شهرداری ، دستور توقف عملیات راه سازی در این پارک را از مقام های قضایی گرفتند .

 

شکی نیست که حداکثر با گذشت شش ماه ، هر کسی که از مسیر قبلی در این منطقه رفت و آمد می کرده با عبور از بزرگ راه کامل شده ، همان زمان و کمی بعد ، زمانی حتی بیشتر را برای تردد صرف خواهد کرد . دلیل آن هم روشن است : روزانه در حدود 1500 خودروی شخصی و درهمین حدود ( یا بیشتر ) هم موتورسیکلت به این شهر اضافه می شود . تجربه ی عینی ما ، در 5-4 سال گذشته نیز درستی این مدعا را ثابت می کند ؛ برای مثال ، همان وقتی را که در بزرگ راه چمران چند سال پیش ، بدون دوربرگردان های ساخته شده در زمان شهرداری احمدی نژاد ، و بدون تعریض های یک سال پیش قالیباف ، صرف ایستادن پشت چراغ قرمز تقاطع آل احمد ( زیر پل گیشا ) می کردید ، اینک صرف عبور لاک پشتی در فاصله ی حدودا یک کیلومتر پایین تقاطع تا چند صد متر بالاتر از آن می کنید . یا چه کسی می تواند بگوید که با ساخته شدن تونل های رسالت ، زودتر به میدان آرژانتین و ... می رسد ؟ در واقع ، چنین است که بزرگ راه ها به دالان های پرازدحام خودرو بدل می شوند و در دوروبر خود کانون های ترافیک پدید می آورند . بزرگ راه ها همچنین ، تمایل به استفاده از خودروی شخصی را بیشتر می کنند .

در « ویژه نامه ی نمایشگاه گل و گیاه » که در روز 4/6/ توسط موسسه ی همشهری ( سخنگوی شهرداری ) چاپ شد ، زیر تیتر « این راه های دلپذیر» آمده بود که « امروز رانندگی می تواند یکی از اتفاقات شیرین برای تهرانی ها باشد . چه وقتی شما در مجاورت تان انبوهی از گیاه های زیبا و جذاب و هوای خنک ناشی از تنفس آن ها را حس می کنید ، حتما دوست دارید که کمی سرعت تان را کم کرده و در دل بزرگ راه های درهم پیچیده ، طبیعت را هم ببینید . این روایت بزرگ راه های دلپذیر تهران است . »  بافتن چنین سخنان بی ربط و گذاردن آن در برابر دیدگان میلیون ها انسانی که روزانه سی تا پنجاه درصد وقت مفیدشان در خیابان های تهران هدر می رود ، و انکار گستاخانه ی کابوس رانندگی در این شهر ، فقط از کسانی برمی آید که سخت از خود و عملکردشان راضی هستند و می خواهند با سیاست « تلطیف فاجعه » که در جاهای دیگر هم به آن پرداخته ام ، وضع مملکت را « گل و بلبلی » قلمداد کنند .

 

                               عکس ها از وبلاگ:    http://alibeiglou.blogspot.com/2008/03

/ 2 نظر / 15 بازدید
حسام الدین

درود بر استاد عزیز. آقا اصلاَ همه چیز را بی‌خیال باید شد. مردم اینقدر درد نان دارن که همه چیز را فراموش کردن. حتا بیشتر رفقای اجتماعی مان هم بی خیال شدن. نمی دانم به کجا خواهیم رفت. شاید برسیم به زیمباوه

بهزاد

بله کوهنوردان هم از اتوبان برای رسیدن به کوه استفاده میکنند!!