سومین نشست مدافعان دماوند (2)

در گفته های توجیه کنندگان عملیات ترمیم راه دماوند ، چند نکته  به اشتباه طرح می شود که در مورد آن ها نیاز به توضیح است :

·         « این راه از قبل وجود داشته و چیز جدیدی ساخته نمی شود .» لازم است در مورد راهی که از ابتدا (حدود دو دهه پیش) بی مطالعه و بدون هماهنگی با سازمان ها محیط زیست و منابع طبیعی ساخته شده  و هیچ ضرورتی هم برای احداث آن نبوده ، تصمیم دیگری گرفته شود (که به نظر ما ، بهترین کار این است که آن را حذف و مسیر را به شکل طبیعی بازسازی و احیا کنیم) نه این که آن را مرمت یا تعرض و اسفالت کنیم .

·         « اصلاح این راه ، کمک به کوه نوردان است .» شکی نیست که بیشتر کوه نوردان با جاده مخالف اند ، اگر هم «کوه نوردی» احساس نیاز به جاده ی اتومبیل رو کند ، در انتخاب رشته ی ورزشی یا تفریحی خود دچار اشتباه شده است . چرا که کوه نوردی و خودرو سواری با یکدیگر در تضاد اند و اصولا کسی که به کوه می رود ، به دنبال طبیعت بکر و  دور شدن از مظاهر تمدن است .

·         « جاده ، در حمل مصدوم های کوه نوردی کمک موثری است.» اگرچه ممکن است در پاره ای موارد چنین باشد ، اما واقعیت این است که جاده ممکن است برعکس ، موجب بروز حادثه هایی هم بشود ؛ گذشته از آن که در ایران بیشترین حادثه ها مربوط به رانندگی است ، در مورد جاده ای که ظرف کم تر از یک ساعت فرد را به هزار متر بالاتر می رساند ، این خطر وجود دارد که شخص به عوارض خطرناک ارتفاع ( کوه گرفتگی حاد ، خیز ششی ، ... ) دچار شود . به علاوه ، اگر قرار باشد برای کمک به مصدومان کوه نوردی جاده بسازیم ، باید در تمام کوه ها و تمام جبهه های آن ها جاده سازی کنیم !

·         « همه ی مردم حق دارند که به دماوند بروند .» این ، طرح وارونه ی حق همگان در برخورداری از محیط زیست سالم و طبیعت بکر است . کسی نمی گوید که جاده نسازید چون همگان نباید به دماوند بروند ، بلکه دوستداران طبیعت می گویند چون دماوند متعلق به همه ی ایرانیان و بلکه جهانیان است حفظ یک پارچگیطبیعی آن به منظور حفظ حق همه ی افراد نسل حاضر و نسل های آینده در برخورداری از زیبایی های آن ، ضروری است .

 

(ادامه دارد)

/ 1 نظر / 5 بازدید