بیانیه ی روز تالاب ها

تغییر کاربری اراضی تالابی، عدم رعایت حق آبه تالاب ها از سوی طراحان و مجریان طرح های آبی، عدم ملاحظات محیط زیستی در پروژه های عمرانی، ورود آلاینده های بیولوژیک، شیمیایی و فیزیکی، شکار و صید بی رویه، بی توجهی به حقوق جوامع محلی ساکن در اطراف تالاب ها و عدم مشارکت جوامع محلی در برنامه ریزی، مدیریت و بهره برداری پایدار از تالاب ها، عدم برنامه ریزی و مدیریت یکپارچه حوزه های آبریز منتهی به تالاب ها همگی از عوامل انسانی تخریب تالاب ها در کشور ما می باشند.
و اینک به مناسبت 13 بهمن روز جهانی تالاب ها، تعدادی از سازمان های غیر دولتی و دوستداران طبیعت ایران درپارک ملی خشکی – دریایی بوجاق گرد هم آمده ایم تا با بیان مشکلات این تالاب بی همتا با مشارکت با مسئولین و تصمیم گیرندگان، از تبدیل شدن این تالاب به سرنوشت ارومیه و پریشان جلوگیری نماییم.
پارک ملی خشکی - دریایی بوجاق از مدت‌ها پیش با تهدیدهای متعددی چون دفن زباله‌های شهری، برداشت ماسه بادی و واگذاری اراضی این منطقه به شرکت‌های شهرک‌سازی مواجه بوده است؛ اما اخیرا تهدید دیگری به این تهدیدات افزوده شده است و آن تبدیل بندر صیادی کیاشهر به بندر چند منظوره است.
تخلیه بار و مسافر در این بندر به مفهوم تغییر عمق آبخور آن از 1 متر به حداقل 8‌متر و عرض دهانه ورودی از 100 متر به بیش از 200 متر و لایروبی در حجم بسیار زیاد و آمیختگی آب شور خزر با آب شیرین تالاب و تغییر اکوسیستم تالاب به اکوسیستم دریایی و نابودی تنوع زیستی شناخته شده و ناشناخته و مناظر طبیعی این زیست‌بوم است. این درحالی است که با وجود بندر انزلی و برنامه های توسعه آن در منطقه آزاد انزلی و عدم وجود زیر ساخت های لازم، اصولا چنین بندری توجیه اقتصادی و کارکردی نخواهد داشت.
ما نیز دل نگران مردم منطقه و افزایش درآمد و اشتغال آنان هستیم. اما این مهم با نابودی بوجاق و قانون شکنی در این پارک ملی فراهم نمی شود همان گونه که در ارومیه نشد. در مورد دریاچه ارومیه نیزدر ابتدا به نظر می رسید با ساخت 74 سد بزرگ و کوچک، کشاورزان و بهره برداران با رونق اقتصادی مواجه می شوند و اشتغال و درآمد افزایش می یابد. اما امروز پسروی دریاچه ارومیه موجب شور شدن آب چاه های کشاورزان و هجوم طوفان نمک به اراضی زراعی و باغات و نابودی درآمد و اشتغال بسیاری از مردم سه استان کشور شده است. آنانی که با وعده های خود مردم را به سراب اشتغال و درآمد دلخوش می کردند و گوش شنوا برای تجربه دریاچه آرال و موارد مشابه نداشتند اکنون نیز پاسخگوی شوری آب چاه های کشاورزان و شوری خاک زارعان نیستند. آنانی که امروز بر این تصور هستند که نابودی تالاب بوجاق، آبادانی را به منطقه شان می آورد باید نگاهی عمیق تر به سرنوشت مردم شهرها و روستاهای اطراف دریاچه ارومیه و خشکی نخلستان های کارون بر اثر نفوذ آب شور دریا به کارون بیندازند. این سرنوشت می تواند در دهانه و مصب سفید رود کیاشهری ها هم تکرار شود و آب و خاک زراعی کیاشهر را نیز نابود کند. افزایش اشتغال و ایجاد درآمد در بندر کیاشهر با بدل نمودن پارک ملی بوجاق به زباله دانی و یا بندر چند منظوره تامین نمی شود، بلکه با استفاده از موهبت خدادادی تالاب بی نظیر بوجاق و حفظ آن فراهم می شود. توسعه فعالیت‌های اکوتوریستی مدیریت شده و مشارکت دادن مردم در این فعالیت ها کلید توسعه اقتصادی منظقه است. بیایید یک بار دیگر به تجربه های موجود در سایر تالاب ها نگاه کنیم و از آن ها درس بگیریم نه این که فاجعه دریاچه ارومیه را در همه جا و با شکلی دیگر تکرار کنیم.


امضا کنندگان بیانیه:
انجمن پیشگامان محیط زیست کیاشهر
انجمن پایشگران محیط زیست (پاما)
گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران
جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست شعبه گیلان
جمعیت جوانان و زنان حامی محیط زیست
جمعیت دوستداران محیط زیست لنگرود
انجمن شوکا(دانشجویان دانشگاه پیام نور لنگرود)

/ 0 نظر / 75 بازدید