اخلاق در تنگ‌پیمایی (دره‌نوردی)

تنگ‌پیمایی(1) شاخه‌ای از کوه‌نوردی است که هدف خود را پیمایش (بیشتر: فرود از) دره‌های باریک و سخت‌گذر قرار داده است.

تنگ‌ها، آخرین بقایای طبیعت بکر کوهستانی ایران هستند؛ هر آ‌ن‌چه را که درباره‌ی حفظ محیط کوهستان می‌گوییم، دو چندان باید در دره‌های تنگ رعایت کنیم. چرا که محیط کوچک این دره‌ها بسیار آسیب‌پذیر است.

 * در دسته‌های کوچک و در فاصله‌های زمانی زیاد وارد تنگ‌ها شوید تا محیط آن‌ها فرسوده نشود.

* به هیچ وجه در تنگ‌ها آتش روشن نکنید.

تا حد امکان، روی خاک‌های نرم پا نگذارید تا بستر گیاهان آسیب نبیند.

* از ایجاد سر و صدای زیاد در تنگ‌ها خودداری کنید.

* در فصل‌های زادآوری پرندگان و دیگر جانوران وارد تنگ‌ها نشوید.

* تمامی زباله‌ها و مدفوع خود را از تنگ‌ها بیرون ببرید.

* مراقب گیاهان کنار رودخانه‌ای باشید و به آن‌ها آسیب نرسانید.

* از آلوده کردن آب و به هم زدن افراطی حوضچه‌ها خودداری کنید.

* از معرفی تنگ‌ها در رسانه‌ها خودداری کنید.

* تنگ‌ها را محل ورود گروه‌های تجاری نکنید.

* تنگ‌های خاص را برای حفاظت، به سازمان حفاظت محیط زیست معرفی کنید.

 

1) اصطلاح "تنگ" معادل زیبایی است که در زبان فارسی از دیرباز برای پدیده‌ی طبیعی canyon وجود داشته است؛ تنگ رغز، تنگ چوگان، تنگ واشی، تنگ براق، تنگ هایقر... . به نظر می‌رسد که عبارت "تنگ‌پیمایی" رساتر از "دره‌نوردی" باشد، چرا که "دره" مفهوم گسترده‌تری دارد.

/ 0 نظر / 47 بازدید