حافظ و کوه نوردی

١- زمان بندی ( کی روی؟ ) ؛ بدون تعیین تاریخ برنامه ، هیچ سازمان دهی و کاری صورت نمی گیرد . به علاوه ، در هر روز از برنامه نیز ساعت شروع حرکت و زمان بندی استراحت ها ، بسیار اهمیت دارد . 2- به دست آوردن اطلاعات مسیر (ره ز که پرسی؟) ؛ اگر اطلاعات منطقه را نداشته باشیم ، پیمودن مسیر بسیار پرخطر و زمان بر خواهد بود . 3- تعیین هدف برنامه (چه کنی؟) ؛ هنگامی که وارد یک منطقه می شویم باید دقیقا بدانیم چه کاری می خواهیم انجام دهیم . برای مثال ، آیا می خواهیم قله را از مسیر دیواره ای صعود کنیم ، یا از مسیر عادی ؟ آیا می خواهیم مسیر را با یک « حمله » پشت سر گذاریم یا با نصب طناب ثابت ؟ و ... .  4- داشتن توانایی مناسب (چون باشی؟) ؛ بدون کسب آمادگی های لازم و بدون داشتن تمرین ، پا گذاردن به کوه – به ویژه برای کار جدی کوه نوردی – خطرناک و حتی مرگ آور خواهد بود .

در همین غزل ، حافظ با وجود تذکار آن چه که عقلانی است ، یادآوری یک نکته ی مهم را نیز فراموش نمی کند : در پیمودن مسیرهای دشوار ( مانند « ره منزل لیلی » که مسیری ناشناخته است ) به هر حال باید تن به خطر هم داد و « جنون » انجام کار را داشت : در ره منزل لیلی که خطرها ست در او / شرط اول قدم آن است که مجنون باشی .

در چگونگی گام برداری نیز حافظ در چند جا ، یک اصل اساسی را گوشزد می کند؛ این که نباید شتاب کرد :  تیز می روی جانا ترسمت فرو مانی .  یا :  بیفتد آن که در این راه با شتاب رود .

/ 5 نظر / 11 بازدید
حسین

درود بر شما. وبلاگ خوبي داريد. اميدوارم که در ادامه راه موفق تر باشيد. شما رو به مطالعه آخرين پست وبلاگ دزنوا دعوت مي کنم. التماس دعا يا حق

25کیلو

سلام .محتوای خوب و زنده در وبلاگ خودتون ایجادکردید که همیشه کاربرد داره.[گل]هرچند بقیه مطالب رو فرصت نشد بخونم ولی در آینده ای نزدیک می خونم .عاقبتتون به خیر[گل][خداحافظ]

حسام الدین

درود بر شما آقای محمدی عزیز خیلی زیبا بود و به نکته جالبی اشاره فرمودید. البته برای همه کارهای مان باید نصرع دوم را مد نظر داشته باشیم