اعتراض به تخریب ذخیره‌گاه جنگلی امین‌آباد فیروزکوه

این منطقه به دلیل فاصله‌ی زیاد از شهرهای پرجمعیت تا کنون بکر و دست‌نخورده بوده و از تنوع گیاهی و جانوری بالایی برخوردار است به نحوی که پلنگ، گراز، قوچ و میش و... در منطقه دیده شده و بنا بر مطالعات انجام‌شده بیش از 300 گونه‌ی گیاهی بومی از جمله ده‌ها گونه‌ی درختی و درختچه‌ای در منطقه می‌رویند. سایت پروژه نیز از تنوع گیاهی بالای منطقه به عنوان یکی از مزیت‌های پروژه یاد می‌کند اما بیان نمی‌کند مفهوم توریسم در چنین منطقه‌ای می‌بایست طبیعت‌گردی باشد یا هجوم لجام‌گسیخته ساخت‌وسازها؟! بر اساس پروژه موسوم به سیب بیش از 530 هکتار از بکرترین مناطق طبیعی کوهستانی شرق استان تهران تبدیل به یک شهرک تفرجی خواهد شد؛ دقیقاً همان فرایندی که در بسیاری از دیگر نقاط بکر طبیعت ایران مثل لواسان و کلاردشت و... طی شد و اکنون شاهد هستیم که از آن طبیعت بکر و شاداب دیگر خبری نیست. اکنون سوال این‌جاست که آیا نمی‌توان مجتمع تجاری و شهربازی و پارک آبی و بیمارستان را در جای دیگر ساخت و این محیط طبیعی بکر را به لذت بردن از طبیعت و عناصر طبیعی اختصاص داد؟! آیا تورم روزافزون سازه‌ها در شهرها کافی نیستند که در بکرترین و دست‌نیافتنی‌ترین عرصه‌های طبیعی نیز می‌خواهید هجومی از مظاهر شهری و ساخت‌وسازها را به بهانه‌ی گردشگری وارد کنید؟! مدیران پروژه در جایی از ایجاد باغ گیاه‌شناسی یاد می‌کنند. طنز تلخی است! ساخت باغ گیاه‌شناسی مصنوعی در جایی که خود نقطه‌ی اوجِ (Hotspot) تنوع زیستی است!؟ صدها هزار گیاه بومی را از بین می‌بریم و در همان جا با آوردن تعدادی گیاه تولیدشده توسط انسان به خیال خودمان باغ گیاه‌شناسی می‌سازیم!؟

ما امضاکنندگان بیانیه از مقام‌های مسؤول خواستار توقف هرچه سریعتر فرایند تخریب و برگرداندن عرصه‌های تخریب‌شده به حالت اول هستیم. یادآوری می‌گردد بر اساس قانون حفظ و حمایت از منابع طبیعی و ذخایر ژنتیکی کشور مصوب 12/7/1371 گونه‌ی اُرس در سراسر کشور جزو ذخایر جنگلی محسوب و قطع آن ممنوع است. سازمان منابع طبیعی کشور وظیفه‌ی شناسایی و حفاظت از ذخایر جنگلی کشور را به عهده دارد. هم‌چنین اجرای پروژه‌های گردشگری در مناطق طبیعی نیاز به گزارش ارزیابی اثرات محیط زیستی دارد که می‌بایست توسط سازمان محیط زیست بررسی و اعلام نظرگردد.

  انجمن کوه نوردان ایران (دیده‌بان کوهستان)
دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران
انجمن پایشگران محیط زیست ایران (پاما)

/ 1 نظر / 10 بازدید
کیانی

عباس آقا زیاد خودتا اذیت نکن یه نگاهی به دور و برت بکن تا بیشتر متوجه عمق فاجعه بشی-نه جنگل مان جنگل (ویلاهای نما یونانی بجای درختان چندهزار ساله) نه کو ه مان کوه همان ویلاها در دامنه ها و جاده تا نوک قله مثل خراشی بر چهره زیبا نمونه سماموس)نه کویرمان کویر جاده های غیر ضروری که گند رده به اکو سیستم-نه رمین کشاورزیمان کشاورزی (چهار دیواری ویلا و تفریح)نه آب زیر زمینی انبوه موتر آب های بی حساب وکتاب نه تالابمان تالاب تالاب میقان که جاده معدن کشیدن وسطش)ونه دریاچه مان دریاچه کوهی که از بن کنده شد ودر دریاچه اورمیه ریخته شد نه شهرمان شهر توسعه نا فرم بهتر بگویم بدفرم(حیابان خانه زیرش مغازه آپارتمانهای تو در تو بدونه فضای تنفس فضای سبز ووو - نه روستای مان روستا ویلاهای تفریحی جای خانه های روستایی-نه آسمانمان آسمان سموم کشنده و گرد وخاک نه زمین مان زمین زباله زباله و زباله دریایی که در احاطه ویلاهای صاحبان قدرت وپولدار ها ست وشمال کشور که مفهوم شهر و روستا داشتن را از دست داده همش با خانه مغاز بهم وصله شالیزاری که شده بتن زار و آهن زار اتوبان خرم آباد به جنوب چند میلیون بلوط ریشه کن شد و چند تا جاش کاشتند نه فر