مسکن مهر، بی مهری به آیندگان

هم اکنون در مناطق شهری و حتی درمناطق دره ای و پایین دست شهر دماوند، جیلارد و گیلاوند کم آبی به معضل مهمی تبدیل شده به نحوی که 4-5 ماه در سال قطعی هفتگی آب اتفاق می افتد. گسترش شهر در سالهای اخیر و انتقال آب به شهرکهای تازه تاسیس واقع بر بلندیها، شهری را که در گذشته شهرکوچه باغها با جویهای پرآب بود به شهری با معضل کم آبی تبدیل کرد؛ و زمانی که دیگرآب چشمه ها پاسخگوی تامین آب شهری نبود، بهره برداری از آبهای زیرزمینی و حفرچاههای عمیق آغاز گشت. تا اینکه در سالهای اخیر بهره برداری بی رویه از آبهای زیرزمینی به شهادت اهالی به کم آبی و خشک شدن بسیاری از چشمه ها و قناتهای منطقه منجرشد.

حال با وجود این معضلات سوال اینجاست که چگونه قرار است آب این شهرک وسیع مهر تامین شود؟ آیا جز با حفر چاههای عمیق و مکیدن آخرین جرعه های آب زیرزمینی؟ جز باخشکاندن چشمه ها و قنات ها؟ جز با نابودی کشاورزی و باغهای منطقه؟ جز به قیمت نابودی سرسبزی و پتانسیل گردشگری منطقه؟ جز به قیمت نشستهای گسترده زمین و آسیب به جان و مال مردم؟ و اینجاست که باید سراغ از واژه های آینده نگری، توسعه پایدار وآمایش سرزمین در اندیشه اندیشمندان پرمدعایی گرفت که چنین برنامه ریزی می کنند.

و باز این آخر قصه نیست.. ماجرا تکرار می شود*: جنگلهای باستانی تالش برای مسکن مهر، جنگلهای دستکاشت اطراف اصفهان برای مسکن مهر، باغ مرکز تحقیقات کشاورزی گرگان، ایستگاه تحقیقاتی کام فیروز در استان فارس، باغ اکولوژی نوشهر، ایستگاه پژوهشی مارگون در کهکیلویه و بویراحمد، نهالستان لردگان همه برای مسکن مهر..

 *منبع موارد ذکر شده: اخبار یک ماه اخیر سبز پرس

/ 0 نظر / 9 بازدید