باغ گیاه‌شناسی؛ ثروتی برای نوشهر

اما، در مورد باغ گیاه‌شناسی نوشهر می‌توان به ارزش‌های اقتصادی بسیار ملموس‌تری هم اشاره کرد: فرض کنیم که با یک رسیدگی اولیه به باغ و فراهم آوردن شرایط مدیریتی لازم، از خیل عظیم مسافرانی که هر سال به مازندران وارد می‌شوند (بیش از بیست میلیون نفر) فقط چهارصدهزار نفر (روزانه در حدود هزار نفر) را به این باغ جذب کنیم و از هر نفر 2500 تومان (معادل یک دلار رسمی) بگیریم. فقط با این کار، هر سال یک میلیارد تومان (چهارصدهزار دلار) درآمد خواهیم داشت. به راحتی می‌توان در همین حدود از محل برگزاری دوره‌های آموزشی ساده و تخصصی و یا مثلا گرفتن اجاره‌ی استفاده از فضای باغ برای برگزاری سمینارها و مراسم دیگر، و مبالغ دیگری از محل پرورش و فروش گیاهان، و از محل سرمایه گذاری درآمدهای باغ در بورس یا بانک و... به دست آورد.

از آن‌جا که باغ گیاه‌شناسی اکنون در محدوده‌ی شهری قرار گرفته، ارزش تفرجی آن برای چندصد هزار نفر از اهالی نوشهر که شهرشان گرفتار ترافیک و آلودگی هوا هم شده، بی‌نهایت بالا است؛ شهردار و دیگر مسوولان محترم نوشهر باید حساب کنند که اگر بخواهند با تملک زمین‌های شخصی در محدوده‌ی شهر، بوستان (پارک) احداث کنند، چند ده میلیارد تومان باید بپردازند؟! شاید تا به امروز، از پتانسیل اقتصادی باغ گیاه‌شناسی نوشهر استفاده نشده و حتی برای آن از محل بودجه‌ی ملی هزینه هم می‌شده است، اما به سادگی و از همین امروز می‌توان این ظرفیت را به کار گرفت.

با این حساب‌های ساده و واقعی، اکنون بر اداره‌ی ‌بنادر و دیگر طرفداران "توسعه و عمران" شهر یا استان است که توجیه اقتصادی طرح خود را تشریح کنند و معلوم سازند که در برابر مصرف (نابود سازی) یک سرمایه‌ی ملی، چه مقدار درآمدزایی پایدار برای شهر فراهم خواهند ساخت. خطای فاحشی است که مسوولان محترم استان، گاه در بحث‌هایی که با طرفداران حفاظت باغ (از جمله، با نگارنده) داشته‌اند، به گونه‌ای از سرمایه‌های طبیعی استان خود (دریا، جنگل، منطقه‌های حفاظت شده، زمین‌های کشاورزی، و مراتع غنی) صحبت می‌کنند که گویا این‌ها "تهدید" و نه فرصت‌هایی برای پیشرفت اقتصادی منطقه هستند!

/ 0 نظر / 64 بازدید