سمفونی کارون؛ نوای ناساز

در آن نشست خبری، رضازاده مدیر عامل شرکت توسعه ی منابع آب، سخنان همیشگی سد سازان را تکرار کرد: میانگین بارندگی ایران یک سوم میانگین جهانی است، با سد سازی آب ذخیره می کنیم، با سدها خشکسالی را مهار می کنیم... و البته فراموش نکرد که در پاسخ به خبرنگارانی که از او درباره ی نظر منتقدان سد سازی پرسیدند، بگوید: «کار شرکت آب و نیرو سیاسی نیست».  از کسانی که لجوجانه، از پذیرش این نکته که از قضا، در سرزمین خشک ایران باید مراقب بود تا کمترین دستکاری در سامانه ی پهنه های آبی صورت گیرد؛ و از کسانی که نمی گویند هیچ یک از سدهای ایران، حتی اگر می توانستند به کشاورزی ما کمک معنادار کنند، در شرایط نداشتن شبکه های سه و چهار آبیاری (حتی در مورد سدهایی که چهار دهه پیش ساخته شده اند) آبی به زمین های کشاورزی نرسانده اند؛ نمی گویند که کشاورزی چند هزار ساله ی دشت خوزستان و دامپروری سرزمین بختیاری، با سدسازی به شدت آسیب دیده است... انتظار دیگری نمی رود. رضازاده، با نوعی آماردهی که او و همفکرانش در آن استاد اند، فاجعه ی سد گتوند را که فقط یک قلم آسیب آن، غرق شدن حدود چهل روستا و ده ها هزار هکتار مرتع و جنگل بوده، به «تنها 9 واحدروستایی که تا به حال راضی به فروش اراضی خود نشده‌اند» تقلیل داد. . چنین اشخاصی، با آلودن بحث به سیاست، می خواهند منتقدان را بترسانند.

اما از مجید انتظامی انتظار نمی رفت که در برابر منتقدان بگوید: «هیچ اطلاعاتی در مورد سیاست ندارم بنابراین من نمی‌دانم در جنوب کشور چه اتفاقاتی می‌افتد و زارعان آنجا آب دارند یا خیر؟». او با این سخن، خود را سبک کرد، چرا که اولا در کشوری که مسافران هر اتوبوس و حاضران در هر مهمانی از سیاست می گویند، و مسایل سیاسی همه چیز ما را زیر تاثیر گرفته، از یک انسان تحصیل کرده چنین انتظاری نمی رود! از این گذشته، آیا کسی که از دو سال پیش به سفارش یک شرکت سد ساز و مدعی آب رسانی به دشت خوزستان، مشغول آهنگ سازی بوده است، نباید بداند که کشاورزان آن جا آب دارند یا نه؟! و آیا پرس و جو در این مورد کاری سیاسی بوده است؟! چگونه است که پول گرفتن از مردان سیاسی، کار سیاسی نیست، اما گفتگو درباره ی مصیبت هایی که سدها بر سر مردم آوار کرده اند، سیاسی است! واقعیت این است که انتظامی می خواست زیرکانه از پذیرش اشتباه محاسبه ی خود سر باز زند، و در این راه با زدن انگ سیاسی به پرسشگران، با کارفرمای خود هم آوا شد. او حرف دل خود را در نشست، با بیان این که به هر حال قراردادی در کار بوده و او می بایست کار را تحویل دهد، و در بیرون از نشست خبری با گفتن این که فرزندانی در خارج از کشور دارد و به این پول «نیاز» داشته...، زد. او فراموش کرد که مردم ما از یک هنرمند، به ویژه اگر بخواهد عنوان "هنرمند ملی" بگیرد، انتظارهای دیگری دارند.

آقای انتظامی! منتقدان سد سازی های بی رویه، سیاسی نیستند، چرا که از این رهگذر به قدرت و پول نمی رسند؛ آنان برابر وظیفه ای که اصل پنجاهم قانون اساسی برای همگان قایل شده، با «فعالیت های اقتصادی و غیر آن که با آلودگی محیط زیست یا تخریب غیر قابل جبران ان ملازمه پیدا کند» مخالفت می کنند.

هنرمند گرامی! ناخرسندی حاشیه نشینان کارون از کار شما، ناسازگاری سمفونی شما با سوز دل آنان، و صندلی هایی که در تالار وحدت (با وجود توزیع دست و دل بازانه ی بلیط توسط شرکت آب و نیرو در میان دوستان) خالی مانده بود، باید شما را به تامل واداشته باشد... .

/ 3 نظر / 9 بازدید
ضرابیان

سلام بسیارعالی بود . متاسفانه بسیاری از هنرمندان ، پزشکان ، مهندسان ، سیاست مدران ، نگاهشان به این سرزمین ومردم آن مانند آقای انتظامی است . همسر وفرزندانشان در کشورهای دیگر زندگی می کنند و ایشان در داخل کشور از هر طریق ممکن ( درست ونادرست ) کسب درآمد می کنند و به ریش مردم می خندند . درگذشته خدمت شما عرض کردم عامل اصلی بسیاری از تخریب ها در کشور ما ، همین تحصیل کرده ها هستند که شاهد از غیب رسید . شادوپایدارباشید

مهدی

سلام جز افسوس هیچ نمیتوان گفت در حال حاظر رفتار آنان از مغولان هم گذشته است گویافقط برای تاراج به این بوم هجوم آورده اند می خواهد حرفه اش چوپان باشد یا معدن یاب یا آهنگساز!!!!!!!!!!!!! به چوپان چه میتوان گفت وقتی گون سبز را میکند تاخشک شود خوب سواد ندارد اما انتظامی تو چرا ؟؟؟؟؟؟

رضا فتحي

سلام مثل اين که شما اعتقادي ندارين که همه چيزمون به همه چيزمون بايد بياد. .... گويا.